Astronomowie zbadali, jak planety wpływają na swoje gwiazdy
Naukowcy opracowali specjalny model, który pozwolił lepiej zrozumieć, jak planety wpływają na swoje gwiazdy. Uwzględniał on prawie wszystkie znane cykle aktywności Słońca i wpływ grawitacyjny planet w Układzie Słonecznym.
Jak tłumaczą badacze, Słońce jest około pięć razy mniej aktywne magnetycznie niż inne gwiazdy podobne do niego, co czyni je szczególnym przypadkiem. Powodem tego mogą być planety w Układzie Słonecznym, twierdzą naukowcy z
W ramach badania, naukowcy z Helmholtz-Zentrum Dresden-Rossendorf (HZDR), w czasie ostatnich 10 lat opracowywali model, który uwzględnił praktycznie wszystkie znane cykle aktywności słonecznej i cykliczny wpływ sił pływowych (grawitacyjnych) planet Układu Słonecznego. Wykazali, że te wzajemne oddziaływania mogą ograniczać aktywność słoneczną. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Solar Physics.
Obecnie Słońce osiąga swój maksymalny poziom aktywności mniej więcej co 11 lat. Jest to powód, dla którego naukowcy w ostatnim czasie obserwują więcej zórz i burz słonecznych na Ziemi, a także burzliwą pogodę kosmiczną w przestrzeni. Ma to wpływ na satelity na orbicie i infrastrukturę na Ziemi.
Jednak w porównaniu z innymi podobnymi gwiazdami, najsilniejsze erupcje promieniowania ze Słońca są od 10 do 100 razy słabsze. To stosunkowo łagodne środowisko mogło przyczynić się do tego, że Ziemia nadawała się do zamieszkania. Lepsze zrozumienie aktywności słonecznej pomogłoby w poszukiwaniach obcych światów możliwych do zamieszkania.
Astronomowie wiedzą, że aktywność słoneczna ma wiele wzorów i form – zarówno krótsze, jak i dłuższe okresowe wahania, które mogą trwać od kilkuset dni do kilku tysięcy lat. Nowy model opracowany badaczy uwzględniał jednak również oddziaływania orbitujących planet. Mniej więcej co 11 lat, Wenus, Ziemia i Jowisz skupiają swoje połączone siły pływowe na Słońcu. Co wpływa na powstanie mechanizmu fizycznego, który za każdym razem oddziałuje na magnetyzm Słońca. W połączeniu z ruchem orbitalnym naszej gwiazdy prowadzi to do nakładających się na siebie okresowych fluktuacji o różnej długości – dokładnie takich, jakie naukowcy obserwują na Słońcu.
„Wszystkie zidentyfikowane cykle słoneczne są logiczną konsekwencją naszego modelu. Za każdym razem, gdy go udoskonalaliśmy, odkrywaliśmy dodatkowe korelacje z obserwowanymi okresami, co opisywało, jak planety wpływają na swoje gwiazdy ” – mówi Frank Stefani z Helmholtz-Zentrum Dresden-Rossendorf.
Naukowcy skupili się na QBO (Quasi Biennial Oscillation) – cyklicznej, mniej więcej półtorarocznej fluktuacji w różnych aspektach aktywności słonecznej, która prowadziła do stłumionej aktywności słonecznej. Podczas gdy pole magnetyczne Słońca oscyluje między minimum a maksimum przez okres 11 lat, QBO jest dodatkowym krótkoterminowym wzorcem jego siły, wskazującym na to jak planety wpływają na swoje gwiazdy, zmniejszając siłę pola magnetycznego.
Emil Gołoś
