Galaktyka Seyferta Messier 88 w obiektywie Teleskopu Hubble’a

Messier 88 widoczna na obrazie z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a znajduje się około 63 milionów lat świetlnych od Układu Słonecznego. Naukowcy wskazują, że obiekt należy do galaktyk Seyferta i jest częścią Gromady w Pannie.

Galaktyka Messier 88

Jak tłumaczą badacze z NASA, na obrazie z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a widoczna jest galaktyka spiralna znana jako Messier 88. Jest ona oddalona o około 63 miliony lat świetlnych od Układu Słonecznego i znajduje się w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Galaktyka została odkryta 18 marca 1781 roku przez astronoma Charles’a Messiera. Messier 88 ma ponad 130 tysięcy lat świetlnych średnicy, została sklasyfikowana przez naukowców jako galaktyka Seyferta i należy do Gromady w Pannie.

Czym są galaktyki Seyferta

Galaktyki Seyferta, jak opisują naukowcy, posiadają niezwykle aktywne jądra, które uwalniają tyle energii, co cała reszta galaktyki razem wzięta. Tego rodzaju struktury nie są rzadkie we Wszechświecie – badacze uważają, że około 10 proc. wszystkich galaktyk to galaktyki Seyferta. Należą one do klasy „galaktyk aktywnych” – obiektów, w których centrach znajdują się supermasywne czarne dziury aktywnie pochłaniające materię, która uwalnia ogromne ilości promieniowania. Istnieje również drugi, znacznie bardziej energetyczny typ „galaktyk aktywnych”, znany jako kwazary. Aktywne jądra galaktyk Seyferta, takich jak Messier 88, są najjaśniejsze, gdy obserwuje się je w świetle spoza zakresu widzialnego.

Przynależność do Gromady w Pannie

Zdaniem astronomów Messier 88 należy do Gromady w Pannie, która jest masywną gromadą galaktyk w centrum Supergromady Lokalnej, w której położona jest również Lokalna Grupa Galaktyk – kosmiczny dom Drogi Mlecznej. Gromada w Pannie ma średnicę 15 mln lat świetlnych i znajduje się w obrębie gwiazdozbiorów Panny i Warkocza Bereniki.

Dom galaktyki – gwiazdozbiór Warkocza Bereniki

Warkocz Bereniki (łac. Coma Berenices) jest gwiazdozbiorem nieba północnego, 42. co do wielkości, i był znany od starożytności. W połowie XVI w. gwiazdozbiór ten wyodrębnił holenderski kartograf Gerardus Mercator. Jest widoczny w Polsce od zimy do lata, a liczba gwiazd widocznych w nim gołym okiem wynosi około 50. Najjaśniejszą gwiazdą konstelacji jest β Comae Berenices. Badacze twierdzą, że ten rejon nieba nie obfituje w gwiazdy, ale za to znajduje się w nim wiele galaktyk. Znajduje się tam również osiem obiektów z katalogu Messiera.

Jak działa Kosmiczny Teleskop Hubble’a?

Kosmiczny Teleskop Hubble’a został wystrzelony na niską orbitę okołoziemską w 1990 roku i od tej pory pomaga naukowcom lepiej poznawać Wszechświat. Nie był on pierwszym teleskopem kosmicznym, ale jest jednym z największych i najbardziej wszechstronnych, przez co stanowi jedno z najważniejszych narzędzi badawczych w historii ludzkości. Teleskop Hubble’a został nazwany na cześć astronoma Edwina Hubble’a. Space Telescope Science Institute (STScI) wybiera cele Hubble’a i przetwarza uzyskane dane, podczas gdy Goddard Space Flight Center (GSFC) kontroluje sam statek kosmiczny.

Emil Gołoś