Naukowcy lepiej zrozumieli, jak poruszali się gigantyczni prehistoryczni przodkowie kangurów
Paleontolodzy odkryli, że prehistoryczni przodkowie kangurów, którzy osiągali ogromne rozmiary, mogli jednak skakać, co podważa wcześniejsze ustalenia.
W ramach nowego badania, naukowcy pod kierownictwem Megan Jones z University of Manchester, odkryli, że gigantyczni przodkowie współczesnych kangurów, których masa według wcześniejszych badań mogła sięgać nawet 250 kilogramów, mogli być zdolni do skakania w krótkich seriach. Wyniki te podważają wcześniejsze analizy sugerujące, że stworzenia te były zbyt ciężkie, aby ich kostki mogły wytrzymać obciążenia związane ze skakaniem. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Scientific Reports.
Paleontolodzy zbadali kończyny tylne 94 współczesnych oraz skamieliny 40 okazów należących do 63 gatunków kangurów i walabii, w tym przedstawicieli wymarłej grupy gigantycznych kangurów znanej jako Protemnodon, które żyły w plejstocenie, od 2,6 mln do 11 700 lat temu.
Badacze wykorzystali szacunkowe dane dotyczące masy ciała oraz długości i średnicy czwartej kości śródstopia (fourth metatarsal) – wydłużonej kości stopy kluczowej dla możliwości skakania u współczesnych kangurów – każdego gatunku, aby obliczyć, czy były one w stanie wytrzymać naprężenia związane z tym sposobem poruszania się. Następnie naukowcy porównali budowę kości piętowej gigantycznych kangurów z tą u współczesnych przedstawicieli tego gatunku.
Paleontolodzy oszacowali również wielkość ścięgien potrzebną do wytrzymania sił niezbędnych do umożliwienia skakania gigantycznym kangurom oraz obliczyli, czy ich kości piętowe były wystarczająco duże, aby je utrzymać.
Przeprowadzone analizy wykazały, że kości śródstopia wszystkich gatunków tych prehistorycznych stworzeń o pokaźnych rozmiarach były wystarczająco wytrzymałe, by znieść obciążenia fizyczne spowodowane skakaniem, oraz że ich kości piętowe były dostatecznie duże, aby utrzymać szerokie ścięgna umożliwiające ten sposób poruszania się.
Badacze wskazują, że kończyny tylne wszystkich gigantycznych kangurów były wystarczająco wytrzymałe, aby mogły one skakać. Jednak podkreślają, że jest mało prawdopodobne, aby zwierzęta te polegały wyłącznie na tym sposobie poruszania się, ponieważ przy ich dużych rozmiarach ciała nie było to zbytnio efektywne.
Tego typu sporadyczne skakanie jest obserwowane u wielu współczesnych, mniejszych gatunków, takich jak skaczące gryzonie i mniejsze torbacze. Naukowcy zakładają, że niektórzy gigantyczni przodkowie kangurów mogli wykorzystywać szybkie serie skoków, aby uciekać przed drapieżnikami, takimi jak wymarłe lwy workowate.
Emil Gołoś
