Naukowcy wskazują, że wcześni przodkowie człowieka mogli poruszać się na dwóch nogach już 7 milionów lat temu
Badacze po przeanalizowaniu skamieniałości wymarłego człowiekowatego, odkryli, że wcześni przodkowie człowieka mogli poruszać się na dwóch nogach już 7 milionów lat temu.
Przez wiele lat paleontolodzy zastanawiali się czy wymarły człowiekowaty nazwany Sahelanthropus tchadensis, którego skamielinę odkryto na początku XXI wieku mógł poruszać się na dwóch nogach. W ramach nowego badania, naukowcy z New York University, University of Washington, Chaffey College i University of Chicago, po przeanalizowaniu pozostałości sprzed 7 milionów lat, odkryli cechy występujące wyłącznie u dwunożnych hominidów. Co może potwierdzać, że ci wcześni przodkowie człowieka już wtedy poruszali się w ten sposób. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie „Science Advances”.
Wykorzystując technologię 3D i inne nowoczesne metody, naukowcy zidentyfikowali guzek na kości udowej (femoral tubercle) Sahelanthropusa, który jest punktem mocowania największego i najsilniejszego więzadła w ludzkim ciele, więzadła biodrowo-udowego, i ma kluczowe znaczenie dla chodzenia w pozycji wyprostowanej. Analiza potwierdziła również obecność innych cech, które były związane z dwunożnością.
„Sahelanthropus tchadensis był zasadniczo dwunożną małpą, która miała mózg wielkości mózgu szympansa i prawdopodobnie spędzała większość czasu na drzewach, szukając pożywienia. Jednocześnie był on przystosowany do poruszania się w pozycji dwunożnej po ziemi” – mówi Scott Williams z New York University.
Skamieniałości Sahelanthropus tchadensis zostały odkryte na pustyni Djurab w Czadzie przez paleontologów z University of Poitiers na początku XXI wieku, a wstępne analizy skupiały się gównie na czaszce człowiekowatego.
W ramach nowego badania, naukowcy przyjrzeli się bliżej kościom łokciowym i udowym, stosując dwie podstawowe metody: wielokrotne porównanie cech tych kości z kościami żyjących i wymarłych gatunków oraz trójwymiarową morfometrię geometryczną – standardową metodę analizy kształtów w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat obszarów będących przedmiotem szczególnego zainteresowania.
Wśród porównywanych gatunków skamieniałości znalazł się Australopitek, wczesny przodek człowieka, znany dzięki odkryciu szkieletu „Lucy” na początku lat 70. XX wieku, który żył około czterech do dwóch milionów lat temu.
Analizy ujawniła trzy cechy wskazujące na dwunożność u Sahelanthropusa. Pierwszą z nich była obecność guzka kości udowej, który stanowi miejsce przyczepu więzadła biodrowo-udowego łączącego miednicę z kością udową i który dotychczas znajdywano wyłącznie u hominidów. Drugą cechą było naturalne przednie skręcenie kości udowej, które pomagały nogom kierować się do przodu, ułatwiając w ten sposób chodzenie.
Trzecią była, wykryta dzięki analizie 3D, obecność mięśni pośladkowych podobnych do tych występujących u wczesnych hominidów, które utrzymywały stabilność bioder i pomagały w staniu, chodzeniu i bieganiu.
Dwie ostatnie cechy, skręt przedni kości udowej i obecność mięśni pośladkowych, zostały wcześniej zidentyfikowane przez innych naukowców, a nowe badanie potwierdziło ich istnienie.
Paleontolodzy odkryli również, że Sahelanthropus miał stosunkowo długą kość udową w stosunku do kości łokciowej, co stanowi dodatkowy dowód na dwunożność. Naukowcy wskazują, że małpy miały długie ręce i krótkie nogi, podczas gdy hominidy posiadały stosunkowo długie nogi. I chociaż Sahelanthropus miał znacznie krótsze nogi niż współcześni ludzie, różniły się one od dolnych kończyn małp i zbliżały się do długości kości udowej Australopiteka, co sugeruje kolejne przystosowanie do dwunożności.
„Nasza analiza skamieniałości dostarcza bezpośrednich dowodów na to, że Sahelanthropus tchadensis mógł chodzić na dwóch nogach, co wskazuje, że ten sposób poruszania się wyewoluowała wcześniej niż sądziliśmy i pochodził od przodka, który przypominał dzisiejsze szympansy” – podsumowuje Williams.
Emil Gołoś
