Naukowcy zbadali, jak zmieniała się dieta wilków szarych
Analizując prehistoryczne skamieliny, paleontolodzy lepiej poznali, jak zmieniała się dieta wilków szarych w wyniku zmian klimatycznych. Pomoże to lepiej zrozumieć ewolucję tych zwierząt.
W ramach nowego badania, naukowcy z University of Bristol i Natural History Museum, odkryli, że wilki szare zmieniły swoją dietę w wyniku zmian klimatu i zaczęły spożywać twardsze pokarmy, takie jak kości, aby pozyskiwać składniki odżywcze w cieplejszym klimacie. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie „Ecology Letters”. Analizy te mogą pomóc lepiej zrozumieć ewolucję tych zwierząt.
Paleontolodzy porównali zęby szarych wilków z trzech różnych okresów, wykorzystując metodę znaną jako „analiza tekstury mikrouszkodzeń zębów” (Dental Microwear Texture Analysis, DMTA). Zbadali próbki sprzed około 200 tysięcy lat, z okresu o latach podobnych do dzisiejszych, ale chłodniejszych zimach; sprzed około 125 tysięcy lat, kiedy lata były cieplejsze niż obecnie, a zimy łagodniejsze; oraz współczesnych wilków, gdzie zimy stają się coraz cieplejsze.
Naukowcy przyjrzeli się bliżej mikroskopijnym zarysowaniom i zagłębieniom na trzonowcach wilków. Dzięki temu mogli lepiej zrozumieć czym zwierzęta te żywiły się w przeszłości.
„Wyniki DMTA dla kopalnych wilków z dwóch okresów międzylodowcowych były bardzo różne Cechy powierzchni zębów wskazują, że zachowania żywieniowe wilków z wcześniejszego okresu międzylodowcowego obejmowały spożywanie mniej twardego pokarmu niż w przypadku zwierząt z młodszego okresu międzylodowcowego. Wilki żyjące w cieplejszych temperaturach wydają się zjadać padlinę w całości” – mówi Danielle Schreve, Heather z University of Bristol.
„Prawdziwym zaskoczeniem było to, że współczesne wilki, wykazują ten sam wzorzec co wilki z młodszego okresu międzylodowcowego, co sugeruje, że również doświadczają dotąd ukrytego stresu ekologicznego, zapewne związanego z ociepleniem klimatu” – dodaje.
Jak twierdzą paleontolodzy, wyniki wykazały wyraźny i spójny wzorzec wskazujący, że wilki żyjące w cieplejszym klimacie spożywały twardsze pokarmy, w tym kości znajdujące się padlinie, zachowanie to znane jest jako durofagia (durophagy).
„Wyniki sugerują, że wilki musiały bardziej się wysilać, aby pozyskać składniki odżywcze w okresach, gdy klimat był cieplejszy, częściej żerowały na padlinie lub zjadając części ofiar, których normalnie by unikały. Nasze analizy mają duże znaczenie dla ochrony wilków w całej Europie i poza nią. Szare wilki często uważa się za odporne na zmiany klimatu, ale nasze badania pokazują, że rosnące temperatury powinny być traktowane jako istotny czynnik w planowaniu działań ochronnych” – podkreśla Amanda Burtt, Honorary z University of Bristol.
Wilki dobrze radzą sobie w chłodnych, śnieżnych zimach. Zdaniem badaczy, głęboki śnieg sprawia, że roślinożerne ofiary są wówczas bardziej podatne na ataki, ponieważ warunki ograniczają dostęp do pożywienia i zmniejszają ich zdolność ucieczki przed drapieżnikami. Wilki są również bardziej zwinne na śniegu i lodzie, a chłodniejsze zimy wiązały się najczęściej z większą masą ciała tych zwierząt oraz wyższą przeżywalnością młodych.
Cieplejsze zimy z mniejszą pokrywą śnieżną zaburzały tę równowagę, utrudniając polowanie i zmuszając wilki do kompensowania tego poprzez bardziej ryzykowne lub energochłonne metody zdobywania pożywienia.
Jak wskazują naukowcy, obecnie wilki są w stanie częściowo kompensować wpływ zmian klimatu, polując na jelenie i dziki w pobliżu terenów rolniczych oraz korzystając z padliny zwierząt potrąconych przez pojazdy. Paradoksalnie, zwierzęta żyjące dalej od obszarów przekształconych przez człowieka mogą w przyszłości napotykać większe trudności z powodu ograniczonego dostępu do tych źródeł pożywienia.
Emil Gołoś
