NGC 2346 – mgławica planetarna w gwiazdozbiorze Jednorożca na zdjęciu Hubble’a
NGC 2346 to mgławica planetarna znajdująca się około 2 tys. lat świetlnych od Układu Słonecznego w gwiazdozbiorze Jednorożca. Obiekt został sfotografowany przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a i jest przykładem końcowego etapu ewolucji gwiazd podobnych do Słońca.
NGC 2346 – mgławica planetarna w gwiazdozbiorze Jednorożca
Jak tłumaczą badacze z NASA, na obrazie z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a widoczna jest mgławica planetarna znana jako NGC 2346. Znajduje się ona około 2 tysięcy lat świetlnych od Układu Słonecznego w gwiazdozbiorze Jednorożca. Mgławica została odkryta 5 marca 1790 roku przez astronom Williama Herschela. NGC 2346 rozciąga na obszarze 0,34 roku świetlnego.
Czym są mgławice planetarne
Jak tłumaczą naukowcy, mgławice planetarne, pomimo mylącej nazwy, nie mają nic wspólnego z planetami, ale są ostatnim etapem życia gwiazd podobnych do Słońca przed ich zamianą w białego karła. Powłoki gazu są wyrzucane z powierzchni gwiazdy, często przybierając złożone i piękne wzory, i świecą, nagrzewane promieniowaniem ultrafioletowym słabej, ale bardzo gorącej pozostałości gwiazdy centralnej.
Charakterystyka NGC 2346
Jak opisują astronomowie, w centrum NGC 2346 znajduje się układ dwóch gwiazd, które obiegają się wzajemnie co 16 dni. Prawdopodobnie wiele milionów lat temu masywniejsza z nich, rozszerzając się, objęła swym oddziaływaniem grawitacyjnym mniejszą gwiazdę, a to spowodowało, że obie zaczęły się obracać znacznie bliżej siebie i odrzucać powłoki gazu.
Dom mgławicy – gwiazdozbiór Jednorożca
Jednorożec (łac. Monoceros) jest 35. co do wielkości słabo widocznym gwiazdozbiorem nieba południowego. Jest położony blisko równika niebieskiego, przez co może być obserwowany z szerokości geograficznej Polski w miesiącach zimowych. Ten stosunkowo nowy gwiazdozbiór, wprowadzony na niebo dopiero w XVII stuleciu, składa się ze słabych gwiazd. Liczba gwiazd dostrzegalnych w nim gołym okiem wynosi około 80. Znajdziemy go w Drodze Mlecznej między Syriuszem a Procjonem.
Jak działa Kosmiczny Teleskop Hubble’a?
Kosmiczny Teleskop Hubble’a został wystrzelony na niską orbitę okołoziemską w 1990 roku i od tej pory pomaga naukowcom lepiej poznawać Wszechświat. Nie był on pierwszym teleskopem kosmicznym, ale jest jednym z największych i najbardziej wszechstronnych, przez co stanowi jedno z najważniejszych narzędzi badawczych w historii ludzkości. Teleskop Hubble’a został nazwany na cześć astronoma Edwina Hubble’a. Space Telescope Science Institute (STScI) wybiera cele Hubble’a i przetwarza uzyskane dane, podczas gdy Goddard Space Flight Center (GSFC) kontroluje sam statek kosmiczny.
Emil Gołoś
