NIEOBECNI. Znani Polacy, którzy odeszli we wrześniu 2025 r.
NIEOBECNI to lista osób, które zmarły w ostatnim czasie, przygotowywana od 2016 r. przez siostry bliźniaczki Małgorzatę WANKE-JAKUBOWSKĄ i Marię WANKE-JERIE. Zmarli we wrześniu 2025.
Coroczne podsumowanie – najpełniejsze tego rodzaju zestawienie w Polsce – publikowane jest na TwitterTwins.pl z okazji Zaduszek. Jest to subiektywny wybór Autorek, który zawiera każdego roku kilkaset nazwisk osób znanych z działalności publicznej w wymiarze ogólnopolskim wraz z krótkimi notkami biograficznymi i zdjęciami portretowymi. Dla „Gazety na Niedzielę” Autorki udostępniają informacje o tych, którzy odeszli w ostatnim miesiącu.
Każde odejście zawsze jest przedwczesne, zwłaszcza gdy śmierć przychodzi znienacka i zabiera osobę młodą, aktywną, w sile wieku.
Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą…
Pamiętajmy o nieobecnych, bo póki trwa pamięć, oni są wśród nas.
Ofiarujmy też za nich modlitwę: Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie!
Zmarli we wrześniu 2025 r.
Witold Ziaja (1940–2025) – hokeista na trawie, dwukrotny olimpijczyk (w Rzymie w 1960 roku i w Monachium w 1972 roku), szkoleniowiec drużyn narodowych Polski, Austrii i Szwajcarii, współpracownik młodzieżowej reprezentacji Niemiec. Absolwent średniej szkoły zawodowej (telemechanik) i Akademii Trenerskiej w Kolonii. W barwach HSK Siemianowiczanka występował w latach 1952–1972. 79-krotnie reprezentował Polskę w hokeju na trawie w latach 1958–1972 zdobywając 18 bramek. Wieloletni kapitan drużyny narodowej. Po zakończeniu kariery zawodniczej prowadził jako trener reprezentację kobiet Austrii oraz męskie reprezentacje Polski i Szwajcarii. Przez 16 lat (do roku 2010) sprawował funkcję kierownika reprezentacji narodowej juniorów U21. Uhonorowany tytułem Zasłużony Mistrz Sportu 1971. Zmarł 1 IX 2025.
Piotr Nowakowski (1975–2025) – aktor, tancerz i instruktor Aikido. Znany z seriali TVP Klan, Na dobre i na złe oraz Zaraz wracam, a także z filmu i serialu Pitbull. Współpracował także z Teatrem Wielkim – Operą Narodową i Teatrem Żydowskim w Warszawie. Zmarł 2 IX 2025.
Andrzej Grabowski (1947–2025) – poeta, prozaik, autor utworów dla dzieci oraz tłumacz literatury anglosaskiej, animator kultury. Absolwent Studium Kulturalno-Oświatowego w Krakowie, jako poeta debiutował w 1971 roku na łamach „Gazety Krakowskiej”. Kawaler Orderu Uśmiechu. Zmarł 3 IX 2025.
Ryszard Otręba (1932–2025) – artysta grafik, pedagog i wykładowca. Zajmował się wzornictwem przemysłowym, projektowaniem graficznym, rysunkiem, grafiką artystyczną (gipsoryt, druk cyfrowy). Absolwent Liceum Technik Plastycznych w Bielsku-Białej i Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Po studiach został pracownikiem naukowym ASP, pracował także projektując formy przemysłowe. W 1966 roku wyjechał na roczne stypendium do Pratt Institute w Nowym Jorku. W swojej twórczości graficznej poruszał tematy martyrologiczne związane z obozem w Auschwitz, gdzie zginął jego ojciec, dwóch braci i szwagier, a on sam do ukończenia szkoły przebywał w domu dziecka w Bielsku-Białej. Jego prace znalazły się m.in. w Muzeum Guggenheima, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoconych i Instytucie Smithsona w Waszyngtonie, w Philadelphia Museum of Art, w Museum of Fine Arts w Bostonie i w The Art Institute of Chicago. Weszły także w skład stałych ekspozycji w muzeach europejskich, m.in. National Museum w Sztokholmie, Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu, Tate Gallery i Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie, Australian National Gallery, National Museum of Modern Art w Tokio, Albertina w Wiedniu. W Polsce można zobaczyć jego twórczość w Muzeach Narodowych w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Gdańsku i Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum Śląskim we Wrocławiu, w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie i innych placówkach. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz wyróżniony Nagrodą Miasta Krakowa za całokształt twórczości. Zmarł 4 IX 2025.
Katarzyna Stoparczyk (1970–2025) – dziennikarka radiowa i telewizyjna, związana z Programem III Polskiego Radia. Z wykształcenia muzyk instrumentalista, absolwentka Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Była współprowadzącą program Duże dzieci. Stworzyła audycję Dzieci wiedzą lepiej na antenie radiowej Trójki, którą wydała w wersji CD. Płyta, jak i audycja odniosła sukces (3. miejsce na Ogólnopolskiej Liście Sprzedaży – OLiS). Prowadziła rozmowy z ludźmi świata kultury i sztuki w TV Polonia, program Pytanie na śniadanie w TVP2, od 2008 roku w niedziele na antenie radiowej Trójki dziecięcą audycję Zagadkowa niedziela, a od 2018 roku w soboty audycję Myślidizecka 3-5-7 z rozmowami ze znanymi postaciami kultury, mediów, podróżnikami, naukowcami. W latach 2015–2018 współpracowała z Rzecznikiem Praw Dziecka. Zainicjowała i prowadziła Piegowate Koncerty przybliżające w lekkiej i atrakcyjnej formie muzykę poważną najmłodszym. Twórczyni, scenografka, reżyser i współprowadząca widowiska muzyczne Zorka – dziewczyna z gwiazd. Autorka piosenek i dialogów cieszącego się popularnością widowiska dla najmłodszych, udanego połączenia muzyki klasycznej, popularnej, etnicznej z ekspresją sceniczną i wątkami edukacyjnymi przybliżające dzieciom zwyczaje innych kultur, legendy i baśnie. Była reżyserem spektaklu Piękne Spojrzenie. W drodze z festiwalu w Stalowej Woli na Kongres Kobiet w Katowicach uległa wypadkowi samochodowemu, w którym śmierć poniosły dwie osoby, w tym ona. Zmarła 5 IX 2025.
Janusz Szukszta (1932–2025) – szachista, olimpijczyk. Zwycięzca mistrzostw Polski juniorów w 1950 roku. Dwa lata później zadebiutował w finale mistrzostw Polski mężczyzn w Katowicach. Do 1975 roku łącznie w finałach wystąpił siedmiokrotnie, zajmując czwarte miejsce w 1956 i 1957 roku. W 1958 roku zakwalifikował się do drużyny narodowej i wystąpił na olimpiadzie w Monachium, gdzie grając na III szachownicy, uzyskał 5,5 pkt. w dziesięciu partiach. Kilkakrotnie reprezentował polskie barwy w meczach międzypaństwowych oraz międzynarodowych turniejach. W 1979 roku był zwycięzcą turnieju open w Algierze. Zmarł 6 IX 2025.
Kazimierz Pietrzyk (1942–2025) – polityk, inżynier, działacz sportowy, poseł na Sejm IV kadencji. Absolwent Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Wrocławskiej. Siatkówkę zaczął trenować w czasie studiów, był zawodnikiem AZS PWr., a po studiach podjął pracę w Mostostalu Zabrze. W latach dziewięćdziesiątych kierował spółką w Kędzierzynie-Koźlu. Był inicjatorem powołania Polskiej Ligi Siatkówki i założycielem klubu sportowego ZAKSA Kędzierzyn-Koźle. Od 1967 roku aż do rozwiązania członek PZPR, potem związał się z SLD. W latach 2001–2005 poseł na Sejm wybrany z listy SLD-UP. Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, a także mandat senatora i radnego Sejmiku Województwa Opolskiego. Zmarł 6 IX 2025.
Michał Łojewski (1974–2025) – grafik, dyrektor kreatywny i projektant mody, założyciel marki UEG. Współwłaściciel agencji brandingowej White Cat Studio, gdzie pracował jako dyrektor kreatywny i projektant. Współpracował z największymi firmami, opracował systemy identyfikacji wizualnej, tworzył projekty graficzne i typografie. Autor identyfikacji wizualnych dla takich czołowych polskich marek, jak: PZU, PKO Bank Polski, Netia, Alior Bank. Od 2006 roku dyrektor kreatywny magazynu „Futu”. Przeprojektował layout magazynu „Podróże”, zaprojektował markę odzieżową UEG, stworzył kolekcję we współpracy z marką Puma. Współzałożyciel Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej i Klubu Brand Design. Jego projekty zdobyły liczne nagrody i wyróżnienia. Ostatnią była nagroda Hall of Fame Stowarzyszenia Komunikacji Marketingowej SAR, przyznana za całokształt pracy, która została wręczona pośmiertnie 9 września. Zmarł 7 IX 2025.
Krystyna Wachełko-Zaleska (1954–2025) – aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Występowała w Teatrze na Woli (1976–1977) i w Teatrze Dramatycznym (1977–1992). Wystąpiła w 23 filmach, miała na koncie wiele ról w spektaklach Teatru Telewizji, zagrała m.in. rolę Aliny w Balladynie i Panny Młodej w Weselu. Udzieliła swojego głosu w serialu dla dzieci Gumisie. Zmarła 8 IX 2025.
Zbigniew Karnecki (1947–2025) – kompozytor, działacz opozycyjny. Absolwent klasy Natansona wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Specjalizował się w muzyce teatralnej i filmowej. Autor muzyki do blisko 200 tytułów we wszelkich gatunkach teatru, w teatrze TV i filmie. Autor muzyki filmowej m.in. do filmów fabularnych: Konsul, Mała Moskwa, 80 milionów oraz telewizyjnych Mistrz i Małgorzata czy Sprawiedliwi. Był kierownikiem muzycznym Wrocławskiego Teatru Lalek, Wrocławskiego Teatru Współczesnego oraz Teatru Polskiego. Laureat nagród muzycznych na festiwalach teatralnych m.in. we Wrocławiu, Toruniu i Gdańsku. W 1968 roku współorganizator strajku studenckiego w PWSM we Wrocławiu. Od 1980 roku w „Solidarności”, w latach osiemdziesiątych działacz podziemnych struktur opozycji demokratycznej, wiceprzewodniczący Komitetu Kultury Niezależnej we Wrocławiu, współzałożyciel Niezależnego Stowarzyszenia Teatralnego „Nie Samym Teatrem”. Współorganizator cyklu spotkań z pieśnią patriotyczną dla młodzieży w kościele św. Wojciecha we Wrocławiu, organizator i współautor opraw artystycznych do Mszy św. za Ojczyznę w kościele św. Klemensa Dworzaka, współpracownik Duszpasterstwa Środowisk Twórczych przy kościele św. Marcina; współtwórca instalacji plastyczno-muzycznej Droga krzyżowa, prezentowanego w katedrze św. Jana Chrzciciela i innych kościołach Wrocławia. Współtwórca programu artystycznego Pokój Tobie Polsko, Ojczyzno moja…, stanowiącego oprawę Mszy św. z udziałem papieża Jana Pawła II we Wrocławiu-Partynicach. Był radnym Rady Miejskiej Miasta Wrocławia i przewodniczącym Komisji Kultury (1990–1994). W 2002 roku został członkiem Platformy Obywatelskiej. W 1992 roku podjął pracę pedagogiczną na Akademii Muzycznej we Wrocławiu, gdzie otrzymał stopień doktora sztuki. Autor i koordynator Programu Integracyjnego Uczelni Artystycznych Wrocławia, członek zwyczajny Związku Kompozytorów Polskich i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Odznaczony: dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi oraz Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, laureat nagrody The Hollywood Drama-Logue Critics Award oraz nagrody Polcul Foundation za działalność na rzecz kultury niezależnej. Zmarł 10 IX 2025.
Ppłk Konrad Barnaś (1980–2025) – wojskowy, spadochroniarz, szef sztabu 12. Bazy Bezzałogowych Statków Powietrznych w Mirosławcu. W 2011 roku uczestniczył w misji w Afganistanie, gdzie pełnił funkcję Dowódcy Klucza BSR w Grupie Rozpoznawczej Polskich Sił Zadaniowych. Zmarł 12 IX 2025.
Bp Antoni Pacyfik Dydycz OFMCap (1938–2025) – kapucyn, doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, w latach 1994–2014 biskup diecezjalny drohiczyński, od 2014 roku biskup senior. Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Łomży wstąpił w 1954 roku i tam otrzymał zakonne imię Pacyfik. W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Kapucynów w Łomży, a święcenia kapłańskie przyjął w 1963 roku. Pracował jako katecheta w Lublinie i jako duszpasterz akademicki w Białej Podlaskiej. W latach 1976–1982 był przełożonym warszawskiej prowincji kapucynów. Objął członkostwo w Konsulacie Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce i został jej przewodniczącym. Był też przewodniczącym Konferencji Przełożonych Franciszkańskich. W latach 1982–1994 pracował w Rzymie jako generalny definitor zakonu. Zajmował się sprawami zakonnymi w krajach socjalistycznych. Był delegatem zakonu ds. sanktuarium w Loreto. W 1991 roku uczestniczył w Synodzie Biskupów w Rzymie. 10 lipca 1994 roku otrzymał święcenia biskupie. Jako biskup przeprowadził I Synod Diecezji Drohiczyńskiej, utworzył dom św. Antoniego dla księży emerytów i muzeum diecezjalne, doprowadził do powstania Domu Miłosierdzia i rozbudowy gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie. Ustanowił diecezjalne ruchy i stowarzyszenia katolickie: Akcję Katolicką, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Apostolat Maryjny, Rodziny Nazaretańskie, Armata Bianca. Przyczynił się także do utworzenia Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, Inicjatywy Antynarkotykowej i Młodzieżowego Ośrodka Ekumenicznego. 29 marca 2014 roku papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego. Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem „Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas”, Medalem Polonia Mater Est, laureat Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego, nagród im. św. Brata Alberta Chmielowskiego, Feniks Specjalny Stowarzyszenia Wydawców Katolickich, „Sursum Corda” i Platynowego Mikrofonu Katolickiego Radia Podlasie, honorowy obywatel kilku miast. Zmarł 14 IX 2025.
Paweł Galia (1943–2025) – aktor teatralny, filmowy i dubbingowy oraz reżyser dubbingu. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Występował na deskach Teatru Polskiego we Wrocławiu, Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Teatru Komedia w Warszawie, Teatru Bagatela w Krakowie i Teatru Narodowego. W połowie lat osiemdziesiątych prowadził telewizyjny program dla dzieci z zagadkami Cojak. Zagrał w ponad trzydziestu filmach i serialach, użyczył swojego głosu w kilkudziesięciu produkcjach i był reżyserem dubbingu blisko stu filmów. Znany m.in. z seriali Barwy szczęścia, M jak miłość czy Zmiennicy, głos podkładał m.in. w takich filmach jak Kung Fu Panda, Królowa śniegu, Sezon na misia czy Mulan. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 20 IX 2025.
Władysław Zieliński (1935–2025) – kajakarz, mistrz świata w konkurencji K-2 1000 m, brązowy medalista z Rzymu 1960 roku, olimpijczyk z Tokio 1964 roku i Meksyku 1960 roku. Przez całą karierę związany z klubem Spójnia Warszawa. Był ośmiokrotnie mistrzem Polski w jedynkach, dwójkach i czwórkach na dystansach 500, 1000 i 10 000 m. Zmarł 20 IX 2025.
Henryk Ciosiński (1933–2025) – inżynier, szef pracowni konstrukcji tramwajów zakładów Konstal (obecnie Alstom) w Chorzowie, główny konstruktor tramwaju Konstal 105N, którego seryjną produkcję rozpoczęto w 1974 roku i trwała ona do 1979 roku. Obecnie pozostaje w eksploatacji nieco ponad 700 sztuk tych tramwajów. Przez blisko trzydzieści lat był też konserwatorem dawnej broni i uzbrojenia w Muzeum Zagłębia w Będzinie, prowadził prace przy zbiorach zbrojowni Muzeum Zamkowego w Pszczynie oraz wykonywał konserwacje i rekonstrukcje dla Muzeum w Gliwicach i Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. Zmarł 20 IX 2025.
Janusz Majewski (1940–2025) – szablista, dwukrotny medalista mistrzostw świata, olimpijczyk z Monachium z 1972 roku. Był zawodnikiem Warszawianki. Międzynarodowy debiut zaliczył w 1960 roku podczas mistrzostw świata juniorów w Leningradzie w 1960 roku, kiedy wywalczył brązowy medal w turnieju indywidualnym szablistów. Podczas mistrzostw świata w Hawanie w 1969 roku razem z kolegami z drużyny zdobył srebrny medal. Rok później, na mistrzostwach świata w Ankarze, zdobył z drużyną brązowy medal. Trzykrotnie wywalczył drużynowe mistrzostwo Polski, w latach: 1967, 1971 i 1973. Podczas igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 roku indywidualnie dotarł do ćwierćfinału, a drużynowo zajął piąte miejsce. Zmarł 22 IX 2025.
Ks. Stanisław Kardasz (1936–2025) – duchowny diecezji toruńskiej, przez blisko czterdzieści lat proboszcz parafii Matki Boskiej Zwycięskiej w Toruniu, zaangażowany w działalność opozycyjną w czasach PRL, represjonowany przez Służbę Bezpieczeństwa, organizator Mszy św. za Ojczyznę, himalaista, historyk, przewodnik pielgrzymek, kapelan toruńskiej policji, wydawca. Absolwent Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie i historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W wieku 16 lat aresztowany za rozpowszechnianie antykomunistycznych ulotek, decyzją sądu umieszczony w więzieniu dla nieletnich do czasu ukończenia 21. roku życia, zwolniony po 15 miesiącach. Zanim wstąpił do seminarium duchownego pracował w Elektrowni Gdynia jako pomocnik majstra i pracownik biurowy. Po święceniach kapłańskich pełnił posługę wikariusza i nauczyciela religii. W latach 1967–1969 studiował w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie. Od 1968 roku ratownik GOPR, w latach 1979–1981 uczestnik wypraw wysokogórskich na Noszak, Mount Everest (pierwsze w historii wejście zimowe) i Annapurnę, podczas których odprawiał msze św. na wysokości 7 tys. m; organizator wypraw w góry Atlas i Andy peruwiańskie. Od 1970 roku rektor kościoła Matki Boskiej Zwycięskiej w Toruniu, a od 1976 do 2013 roku proboszcz tej parafii. W latach osiemdziesiątych inicjator i przewodnik Pomorskiej Pielgrzymki Pieszej na Jasną Górę, prześladowany przez SB i zmuszony do wycofania się z przygotowywania pielgrzymek. W latach 1980–1982 działacz toruńskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, od wprowadzenia stanu wojennego organizator Mszy św. za Ojczyznę, niezależnych wykładów, spektakli teatralnych, kina domowego i punktu rozdziału leków zagranicznych. W latach 1983–1989 kapelan niezależnego harcerstwa, w 1984 roku patronował toruńskim uroczystościom kościelnym po śmierci ks. Jerzego Popiełuszki. Współzałożyciel Społecznego Stowarzyszenia Obrony Praw Człowieka, organizator Chrześcijańskiego Uniwersytetu Robotniczego. W latach dziewięćdziesiątych kapelan Armii Krajowej, duszpasterz toruńskiej Policji i Diecezjalny Konserwator Zabytków, dyrektor Wydziału Konserwatorsko-Budowlanego i Wydawnictwa Diecezjalnego, członek Rady Kurialnej, Rady Ekonomicznej i Rady Personalnej, opiekun ruchu ekumenicznego i duszpasterstwa harcerzy w diecezji toruńskiej. Wykładał historię sztuki i historię Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym w Toruniu. Od 1998 roku członek Rady Ochrony Zabytków przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a od 2001 roku rzeczoznawca ministerialny w dziedzinie zarządzania zabytkami. Redaktor naczelny, współautor i wydawca opublikowanych w toruńskim Wydawnictwie Diecezjalnym monografii Historia i teraźniejszość diecezji toruńskiej oraz Kościół katolicki w latach 1939–1945 na terenach obecnej diecezji toruńskiej. Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką Zasłużony w Opiece nad Zabytkami, odznakami Zasłużony Działacz Kultury, Związku Żołnierzy Armii Krajowej, Krzyżem Zasługi dla Policji, medalami Thorunium i Pro Memoria, wyróżniony tytułem Conservator Ecclesiae, laureat nagrody prezydenta Miasta Torunia. Zmarł 22 IX 2025.
Dorota Tlałka-Mogore (1963–2025) – narciarka alpejska, startująca od 1986 roku w barwach Francji, trenerka. Reprezentantka WKS Legia Zakopane (1978–1985), wychowanka trenera Stanisława Gogólskiego, podopieczna trenerów: Tadeusza Kaima i Andrzeja Kozaka (kadra) i klubu francuskiego Ski Club La Clusas (1986–1990). Wraz z siostrą bliźniaczką Małgorzatą, jako pierwsze polskie alpejki znalazły się w ścisłej czołówce narciarstwa alpejskiego, zajmując wysokie punktowane miejsca w zawodach Pucharu Świata, mistrzostwach świata i igrzyskach olimpijskich. W czerwcu 1985 roku wyjechały do Francji i w tym samym roku wyszły za mąż za braci Mogore, by uzyskać prawo pobytu we Francji i francuskie obywatelstwo. Czterokrotna mistrzyni Polski w slalomie, slalomie gigancie i kombinacji, dziewięciokrotna wicemistrzyni Polski w slalomie, slalomie gigancie i kombinacji, dwukrotna wicemistrzyni Francji w slalomie, trzykrotna brązowa medalistka Mistrzostw Europy juniorek, uczestniczka Mistrzostw Świata w 1982 roku w Schladming-Haus, w 1985 roku w Bormio, w 1987 roku w Crans-Montana. Wicemistrzyni Zimowej Uniwersjady w 1985 roku w Belluno w slalomie. Zwyciężyła w zawodach Wielkiej Nagrody Słowacji w 1985 roku w slalomie. Jako jedyna dotychczas polska alpejka wygrała zawody Pucharu Świata w Modonna di Campiglio w 1984 roku. Olimpijka z Sarajewa 1984 roku i Calgary 1988 roku, gdzie dla Francji wywalczyła ósme miejsce w slalomie specjalnym. W Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na Najlepszego Sportowca 1984 roku zajęła ósme miejsce. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarła 26 IX 2025.
Zygmunt Biernat (1935–2025) – aktor teatralny i filmowy. Absolwent Liceum Technik Plastycznych w Katowicach. Podczas nauki występował w Teatrze Lalek „Czerw” przy Wojewódzkim Domu Kultury Związków Zawodowych. Po maturze pracował w Przedsiębiorstwie Państwowym Imprez Estradowych „Artos” w Katowicach, Estradzie Śląskiej oraz Śląskim Teatrze Powszechnym. W kolejnych latach był członkiem zespołów Teatru Nowego w Zabrzu, Teatru Ateneum w Katowicach i Teatru Zagłębia w Sosnowcu. W 1970 roku zdał w Warszawie eksternistyczny egzamin aktorski. Występował również na Scenie Polskiej w Czeskim Cieszynie, zagrał w dwóch przedstawieniach Teatru Telewizji oraz dziesięciu filmach i serialach. Zmarł 28 IX 2025.
Ewa Maria Kantor (1956–2025) – polityk, nauczycielka, posłanka na Sejm IV kadencji. Absolwentka Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Technicznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie oraz studiów podyplomowych z zarządzania i marketingu na wydziale zamiejscowym w Tarnowie Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu. Po studiach pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej w Dębicy, a potem w liceum w tym mieście. W latach 1998–1999 kierowała delegaturą kuratorium oświaty. W 1981 roku wstąpiła do „Solidarności”. W wyborach parlamentarnych w 2001 roku uzyskała mandat z listy Ligi Polskich Rodzin. W 2004 roku przeszła do koła poselskiego Dom Ojczysty. Później związała się z Solidarną Polską, będąc kandydatką tej partii na liście PiS w wyborach do Sejmu w 2015. Z listy Prawa i Sprawiedliwości startowała również bez powodzenia w wyborach parlamentarnych w 2023 roku. Zmarła 29 IX 2025.
Teresa Chylińska (1931–2025) – muzykolog, badaczka twórczości Karola Szymanowskiego. Absolwentka muzykologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1954–1989 pracowała w Polskim Wydawnictwie Muzycznym. W swojej pracy zawodowej zajmowała się przede wszystkim twórczością Karola Szymanowskiego, m.in. w 1962 roku opublikowała jego biografię Karol Szymanowski, w 1971 roku pracę Szymanowski i jego muzyka a w 2008 roku trzytomową pracę Karol Szymanowski i jego epoka. Od 1965 roku była redaktorem naukowym edycji Dzieł kompozytora (ukazało się 26 tomów), a także edytorem pełnej edycji jego korespondencji, która ukazała się drukiem w latach 1982–2002 w czterech tomach. Nagrała także cykl 22 godzinnych źródłowo-dokumentalnych audycji słowno-muzycznych tworzących radiową biografię Karola Szymanowskiego, emitowany po raz pierwszy w II Programie Polskiego Radia. Była również współautorką książek Przewodnik koncertowy i Przewodnik po muzyce koncertowej. Była członkiem Związku Kompozytorów Polskich, a od 1997 roku członkiem zarządu Fundacji im. Karola Szymanowskiego. Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Odznaką Prezydenta Krakowa „Honoris Gratia”, laureatka licznych nagród, m.in. Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego, Dorocznej Nagrody Związku Kompozytorów Polskich, Nagrody Fundacji im Karola Szymanowskiego, Nagrody miesięcznika „Nowe Książki”, Nagrody Honorowej Fundacji Kultury Polskiej w Krakowie, Nagrody im. Jana Długosza, Nagrody Wielkiego Redaktora na Festiwalu Stolica Języka Polskiego oraz Dorocznej Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zmarła 30 IX 2025.
Maria Wanke-Jerie
Małgorzata Wanke-Jakubowska
