Réflexions na Niedzielę. W Saint Ouen „konwergencja walk” poniosła porażkę
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
À Saint-Ouen, la « convergence des luttes » a échoué.
Telle était la grande promesse du progressisme socialiste : l’émergence d’un homme nouveau, façonné par l’école de la République, imprégné d’un humanisme arraché à son déterminisme ethnoculturel et, de ce fait, totalement déraciné, esclave d’un système proclamant la fin de l’histoire et la mort de Dieu. L’émergence de ce que Philippe Murray appelait l’homo festivus. Or, la réalité refuse de rester passive.
Ce grand projet de la gauche contemporaine reposait sur plusieurs postulats fondamentaux. Parmi eux figuraient la mainmise idéologique sur les secteurs qui influencent la formation des esprits (écoles, culture, art, médias, justice), la criminalisation juridique et morale de l’opposition au progrès et au dogme des droits de l’homme, et la fameuse doctrine de la « convergence des luttes ». L’idée était de fédérer au sein d’un seul mouvement social et politique toutes les luttes idéologiques menées par la gauche depuis deux siècles : déchristianisation, féminisme, homosexualité, immigration, islamisation, déracinement culturel… Cette promesse d’une heureuse émancipation, cependant, ne fait pas l’unanimité. Sabrina Decanton, candidate écologiste à la mairie de Saint-Ouen, vient d’en subir les conséquences. Ouvertement homosexuelle, elle figurait en tête de liste dans cette banlieue nord de Paris lors des élections municipales de 2026. L’issue ne pouvait être que malheureuse. Sous la pression de son propre entourage, elle a été contrainte de se retirer de la course.
Que lui est-il donc arrivé ? Dans une déclaration publiée sur les réseaux sociaux après l’affaire, Sabrina Decanton a écrit : « Mon orientation sexuelle est présentée comme un obstacle à ma candidature et à une éventuelle victoire, car certains la jugent incompatible avec les valeurs des quartiers populaires. » Dans la France du XXIe siècle, l’expression « quartiers populaires » désigne les quartiers à forte concentration d’immigrés arabo-musulmans et africains. Cette interprétation est essentielle. Le fait que l’homosexualité soit mal vue dans certaines communautés musulmanes n’a rien de nouveau. Après tout, elle est interdite en terre d’Islam. La charia prescrit la lapidation pour les actes homosexuels. De plus, un nombre croissant de musulmans considèrent le respect des préceptes de l’islam comme plus important que l’adhésion aux lois françaises : 44 % (57 % des 15-24 ans) selon le dernier sondage IFOP du 13 novembre 2025. Sabrina Decanton a probablement été contrainte à la démission afin de ne pas s’aliéner l’électorat musulman de Saint-Ouen, que la gauche cherche à séduire. Avec un certain succès : 60 % des musulmans votent déjà pour Jean-Luc Mélenchon et le parti radical LFI. Les communistes avaient les ouvriers, les nouveaux radicaux de gauche ont les immigrés. Ils ont troqué la classe ouvrière française contre le « peuple nouveau ».
Électivement, la gauche n’a guère le choix : les anciens électeurs de gauche soutiennent massivement le Rassemblement national de Marine Le Pen, et il est impossible de gagner des élections en s’appuyant uniquement sur les élites libérales des centres urbains et les minorités sexuelles. Les responsables politiques de gauche sont donc contraints d’adapter leur discours à leur public cible : placer des homosexuels, arborant des slogans humanistes, en tête de liste dans les quartiers du centre de Paris ne pose aucun problème. Mais qu’en est-il des banlieues parisiennes, ces villes touchées par le trafic de drogue, l’insécurité et l’islamisation ?
Benjamin Lucas-Lundy, député de gauche, et Xavier Iacovelli, vice-président centriste du Sénat, se sont contentés d’une simple condamnation de l’homophobie lors d’un débat sur BFM TV, affirmant que « l’homophobie existe partout, même dans les quartiers chics des grandes villes ». C’est manifestement faux, comme en témoignent les succès électoraux de candidats homosexuels aux élections municipales parisiennes : Bertrand Delanoë, Ian Brossat, David Belliard et Frédérique Calandra. Ces personnes n’ont jamais subi de pressions de leur propre camp pour les empêcher de se présenter.
Sabrina Decanton paie le prix de cette erreur flagrante de sélection des candidats, et surtout des contradictions inhérentes à la « convergence des luttes ». La gauche peut bien parler de promouvoir la cause homosexuelle auprès des électeurs des quartiers artistiques parisiens et de respecter la charia auprès des électeurs musulmans de Saint-Ouen ou de La Courneuve, mais elle est manifestement incapable de « concilier les plaisirs ». Pire encore, la gauche accepte l’existence de plusieurs Frances antagonistes. C’est cette « archipédification » dont parle le sociologue Jérôme Fourquet, qui contribue fortement à la désintégration du lien social et du tissu national
Avertissement à la gauche polonaise
Si les politiciens de gauche polonais (et les médias qui les soutiennent) s’intéressaient à ce qui se passe en France, comme je l’ai mentionné plus haut, ils devraient y réfléchir à deux fois avant de se battre pour ouvrir les frontières de leur pays aux immigrants arabo-musulmans et africains. Certains, notamment les plus âgés, en sont conscients et tentent de modérer les penchants idéologiques des plus jeunes. Cependant, ces derniers suivent leurs collègues d’Europe occidentale vers une nouvelle position politique extrêmement dangereuse : la fameuse convergence des luttes, qui consiste à rallier à leur cause tous les ennemis de l’homme occidental blanc, hétérosexuel et judéo-chrétien. Féminisme agressif, déchristianisation, idéologie homosexuelle, antisionisme, anticapitalisme, immigration de masse, tolérance de l’islamisme… Tout est bon pour renverser l’ordre établi.
Cela n’a pas fonctionné en France, et cela ne fonctionnera pas mieux en Pologne. Alors, l’avertissement à cette gauche progressiste, aveuglée par son idéologie artificielle, est clair : la révolution dévore ses enfants.
L’ascension du président polonais Karol Nawrocki
Six mois après l’élection, les présidents Jacques Chirac, François Hollande et Emmanuel Macron recueillaient un peu plus de 40 % des intentions de vote (sondages TNS Sofres). À l’époque, ce score était considéré comme « plutôt bon ». Le président polonais Karol Nawrocki, quant à lui, bénéficie de 52 % d’opinions favorables (sondage IBRiS). Ce niveau est comparable à celui atteint par Nicolas Sarkozy et Valéry Giscard d’Estaing durant la même période. Seul François Mitterrand a fait mieux, avec 60 % d’opinions favorables.
Mais un autre fait est plus impressionnant encore. En un mois, Karol Nawrocki a gagné 5 points de pourcentage ! Normalement, sa popularité aurait dû baisser après l’élection, mais il est parvenu à la renforcer : elle est supérieure à celle obtenue au second tour de l’élection présidentielle (51 %). Comment expliquer une telle popularité alors qu’il était quasiment inconnu il y a un an et qu’il s’agit de sa première véritable expérience politique ? Dans un article publié dans « Wszystko co mojego gwiazd », Eryk Mistewicz écrit : « Karol Nawrocki – et je me risque à une thèse audacieuse – s’inscrit, en entrant en politique, dans l’aspiration presque métaphysique à un leader fort, un monarque, un roi. » Il explique que le nouveau président allie deux traits fondamentaux : le caractère d’un homme d’État solide et le fait qu’il n’appartient pas au monde politique tant décrié.
Le centre et la gauche ont tout tenté pour ternir son image. Accusations de collusion avec le crime organisé, allégations de proxénétisme, remise en question de l’intégrité des élections… Autant d’attaques qui n’ont suscité que la sympathie de ceux qui, lassés du mépris et de l’humiliation d’une caste d’arrivistes arrogants, ont tout essayé pour le discréditer.
Son manque d’expérience est d’autant plus pardonnable que Karol Nawrocki est resté fidèle à la ligne qui lui a permis d’être élu. Dans un discours prononcé à l’Université Charles de Prague lors d’une visite d’État en République tchèque, il a réaffirmé son opposition aux tendances centralisatrices des dirigeants de l’Union européenne et son attachement à l’idée d’une Europe des nations. « Soyons clairs : je soutiens la Pologne au sein de l’Union européenne, mais je crois que des questions telles que le système politique, la justice et la sécurité relèvent exclusivement de la Constitution polonaise, du président polonais et du gouvernement polonais. » Comment pourrait-on le lui refuser alors que les institutions bruxelloises compensent leur faiblesse par une prolifération de normes, de directives et de règlements visant à dépouiller les États des derniers vestiges de souveraineté ?
Après sa victoire aux élections de 2007, Nicolas Sarkozy a rapidement tourné le dos aux attentes de ses électeurs. Il a ouvert son gouvernement à la gauche, abandonné ses restrictions sur l’immigration et sa lutte contre le progressisme, et appelé à l’acceptation du métissage culturel. Les électeurs de droite n’ont pas été dupés et ont refusé de se laisser berner une seconde fois, même si cela signifiait remettre les clés de l’Élysée au socialiste François Hollande. Cela témoigne de la profondeur de la déception qu’il a suscitée.
Karol Nawrocki, en revanche, a carte blanche. Il n’est redevable à personne, le président polonais ne disposant pas des mêmes pouvoirs que son homologue français. Il pourrait se contenter de participer à des cérémonies symboliques lors des fêtes nationales et de serrer des mains, comme le préconise le gouvernement centriste de Donald Tusk. Cependant, son ambition, et surtout son désir de soutenir sa nation en ces temps difficiles du XXIe siècle, l’en empêchent. Son discours du Jour de l’Indépendance a donné le ton : « Le président de la Pologne ne permettra jamais que nous redevenions le paon et le perroquet des nations, répétant passivement ce qui vient de l’Occident. Et je le dis en tant que partisan de la Pologne au sein de l’Union européenne, mais surtout en tant que partisan de la Pologne d’abord, des Polonais d’abord. Une Pologne libre, indépendante et souveraine est notre devoir. »
Tout cela contribue à la popularité croissante de Karol Nawrocki auprès des Polonais, au grand dam des centristes qui le perçoivent comme un…
Réflexions na Niedzielę
W Saint Ouen „konwergencja walk” poniosła porażkę
Była to wielka obietnica socjalistycznego progresywizmu. Powstanie nowego człowieka, ukształtowanego przez szkołę Republiki, przesiąkniętego humanizmem wyrwanym ze swojego determinizmu etnokulturowego, a zatem całkowicie wykorzenionego, niewolnika systemu, który ogłosił koniec historii, a także śmierć Boga. Powstanie tego, co Philippe Murray nazwał homo festivus. Rzeczywistość nie zamierza jednak pozostać bierna.
Ten wielki projekt współczesnej lewicy opierał się na kilku podstawowych założeniach. Wśród nich znalazło się przejęcie ideologicznej kontroli nad sektorami mającymi wpływ na kształtowanie umysłów (szkoła, kultura, sztuka, media, wymiar sprawiedliwości), prawna i moralna kryminalizacja sprzeciwu wobec postępu i dogmatu praw człowieka, a także słynna doktryna „konwergencji walk”. Chodziło o zjednoczenie w jednym ruchu społecznym i politycznym wszystkich ideologicznych walk prowadzonych przez lewicę od dwustu lat: dechrystianizacji, feminizmu, homoseksualizmu, imigracji, islamizacji, wykorzenienia kulturowego…
Ta obietnica szczęśliwej emancypacji nie wszystkim jednak odpowiada. Sabrina Decanton, kandydatka Zielonych na burmistrza Saint Ouen, właśnie poniosła tego konsekwencje. Będąc osobą otwarcie homoseksualną, startowała jako jedynka listy wyborczej na tym północnym przedmieściu Paryża w wyborach samorządowych w 2026 roku. Nie mogło się to dobrze skończyć. Pod presją własnego środowiska musiała wycofać się z wyborów na burmistrza.
Co więc mogło się jej przydarzyć? W komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych po tej sprawie Sabrina Decanton napisała: „Moja orientacja seksualna jest przedstawiana jako przeszkoda w mojej kandydaturze i ewentualnym zwycięstwie, ponieważ niektórzy uważają, że jest ona nie do pogodzenia z przekonaniami dzielnic ludowych”. Przez „dzielnice ludowe” we Francji XXI wieku należy rozumieć dzielnice, w których mieszka duża społeczność imigrantów arabsko-muzułmańskich i afrykańskich. Ta interpretacja ma tutaj kluczowe znaczenie.
To, że homoseksualność jest źle postrzegana w niektórych środowiskach muzułmańskich, nie jest niczym nowym. W końcu jest ona zabroniona na ziemiach islamu. Szariat przewiduje karę ukamienowania dla osób praktykujących akty homoseksualne. Ponadto coraz więcej muzułmanów uważa, że przestrzeganie zasad islamu jest ważniejsze niż przestrzeganie francuskich przepisów: 44 proc. (57 proc. w wieku od 15 do 24 lat) według ostatniego badania IFOP z 13 listopada 2025 r. Sabrina Decanton została prawdopodobnie poproszona o ustąpienie, aby nie zrażać muzułmańskiego elektoratu w Saint-Ouen, który lewica stara się pozyskać dla siebie. Z pewnym sukcesem: 60 proc. muzułmanów głosuje już na Jean-Luca Mélenchona i radykalną LFI. Komuniści mieli robotników, nowi radykałowie lewicy mają imigrantów. Wymienili francuską klasę robotniczą na „nowy lud”.
Pod względem wyborczym lewica nie ma tak naprawdę wyboru: dawni wyborcy lewicy masowo opowiadają się za prawicowym Rassemblement National Marine Le Pen, a nie można wygrać wyborów, stawiając wyłącznie na liberalne elity z centrów miast i mniejszości seksualne. Politycy lewicy są zatem zmuszeni dostosować swoje przesłanie do obszaru, na którym się skupiają – umieszczenie homoseksualistów z humanistycznymi hasłami na czele list wyborczych w dzielnicach centrum Paryża nie stanowi żadnego problemu. Ale co z przedmieściami Paryża, miastami dotkniętymi handlem narkotykami, brakiem bezpieczeństwa i islamizacją?
Benjamin Lucas-Lundy, poseł lewicy, i Xavier Iacovelli, centrowy wiceprzewodniczący Senatu, podczas debaty w telewizji BFM TV zadowolili się zwykłym potępieniem homofobii i stwierdzeniem, że „homofobia występuje wszędzie, nawet w eleganckich dzielnicach wielkich miast”. Jest to oczywiście nieprawda, o czym świadczą sukcesy wyborcze homoseksualnych kandydatów w wyborach samorządowych w Paryżu – Bertranda Delanoë, Iana Brossata, Davida Belliarda i Frédérique Calandry. Osoby te nigdy nie były poddawane presji ze strony własnego obozu, mającej na celu uniemożliwienie im kandydowania.
Sabrina Decanton płaci za ten oczywisty błąd w doborze kandydatów, a przede wszystkim za sprzeczności związane z „konwergencją walk”. Lewica może mówić o promowaniu sprawy homoseksualnej wśród wyborców z paryskich dzielnic artystycznych i o poszanowaniu szariatu wśród wyborców muzułmańskich z Saint Ouen lub La Courneuve, ale najwyraźniej nie może „łączyć przyjemności”. Co gorsza, lewica akceptuje istnienie kilku antagonistycznych Francji. Jest to „archipelizacja”, o której mówi socjolog Jérôme Fourquet i która w znacznym stopniu przyczynia się do rozpadu więzi społecznych i tkanki narodowej.
Ostrzeżenie dla polskiej lewicy
Gdyby politycy polskiej lewicy (i wspierające ją media) interesowali się tym, co dzieje się we Francji, o czym wspomniałem powyżej, powinni dwa razy zastanowić się, zanim zaczną walczyć o otwarcie granic swojego kraju dla imigrantów arabsko-muzułmańskich i afrykańskich. Niektórzy, zwłaszcza starsi, są tego świadomi i próbują temperować ideologiczne zapędy młodszych. Ci ostatni są jednak podążają za swoimi kolegami z Europy Zachodniej w kierunku nowego, niezwykle niebezpiecznego stanowiska politycznego: słynnej konwergencji walk, polegającej na zjednoczeniu wokół siebie wszystkich wrogów białego, heteroseksualnego, judeochrześcijańskiego mężczyzny Zachodu. Agresywny feminizm, dechrystianizacja, ideologia homoseksualistyczna, antysyjonizm, antykapitalizm, masowa imigracja, tolerancja wobec islamizmu… Wszystko jest dobre, aby obalić ustalony porządek.
Nie poszło to dobrze we Francji, nie pójdzie lepiej w Polsce. Ostrzeżenie więc dla tej postępowej lewicy zaślepionej swoją sztuczną ideologią brzmi: rewolucja pożera swoje dzieci.
Wzrost popularności polskiego prezydenta Karola Nawrockiego
Sześć miesięcy po wyborach prezydenci Jacques Chirac, François Hollande i Emmanuel Macron mieli nieco ponad 40 proc. poparcia (sondaże TNS Sofres). W tamtym czasie uznawano je za „całkiem dobre”. Prezydent Polski Karol Nawrocki cieszy się natomiast 52-procentowym poparciem (sondaż IBRiS). Jest to poziom podobny do tego, jaki osiągnęli Nicolas Sarkozy i Valéry Giscard d’Estaing w tym samym okresie. Jedynie François Mitterrand osiągnął lepszy wynik, ciesząc się 60 proc. zaufaniem.
Najbardziej imponujące jest jednak coś innego. W ciągu miesiąca Karol Nawrocki zyskał 5 proc.! Normalnie jego poparcie powinno spaść po wyborach, ale mimo to udało mu się je zwiększyć: jest ono wyższe niż to, które uzyskał w drugiej turze wyborów prezydenckich (51 proc.). Jak wyjaśnić taką popularność, skoro jeszcze rok temu mało kto go znał, a jest to jego pierwsze prawdziwe doświadczenie polityczne?
W artykule opublikowanym we „Wszystko co Najważniejsze” Eryk Mistewicz pisze: „Karol Nawrocki – cóż, zaryzykuję tak ryzykowną tezę – wpisuje się swoim wejściem na scenę polityczną w metafizyczną wręcz tęsknotę za silnym przywódcą, monarchą, królem”. Wyjaśnia, że nowy prezydent łączy w sobie dwie podstawowe cechy: charakter silnego męża stanu i fakt, że nie należy do tak znienawidzonego świata polityki.
Centrum i lewica próbowały wszystkiego, co w ich mocy, aby zniszczyć jego wizerunek. Od oskarżeń o zmowę ze środowiskiem przestępczym, przez zarzuty dotyczące sutenerstwa, po podważanie uczciwości wyborów. To tylko wzbudziło sympatię ludzi, którzy mają dość pogardy i upokorzeń ze strony kasty aroganckich parweniuszy.
Brak doświadczenia jest tym łatwiejszy do wybaczenia, że Karol Nawrocki nie zboczył z linii, dzięki której został wybrany. W przemówieniu wygłoszonym na Uniwersytecie Karola w Pradze, podczas wizyty państwowej w Czechach, przypomniał o swoim sprzeciwie wobec centralistycznych zapędów przywódców Unii Europejskiej i swoim przywiązaniu do idei Europy Narodów. „Powiem jasno: jestem zwolennikiem Polski w Unii Europejskiej, uważam jednak, że chociażby kwestie ustrojowe, wymiaru sprawiedliwości czy bezpieczeństwa są zarezerwowane wyłącznie dla polskiej konstytucji, dla polskiego prezydenta oraz polskiego rządu”. Jak można mu zaprzeczyć, skoro instytucje brukselskie rekompensują swoją słabość mnożeniem norm, dyrektyw i rozporządzeń mających na celu pozbawienie państw resztek suwerenności, jakie im pozostały?
Po wygranych wyborach w 2007 roku Nicolas Sarkozy szybko odwrócił się od oczekiwań swoich wyborców. Otworzył swój rząd na lewicę, zrezygnował z ograniczenia imigracji i walki z progresywizmem oraz wezwał do akceptacji mieszania się kultur. Wyborcy prawicy nie byli tym zachwyceni i nie dali się nabrać po raz drugi, nawet jeśli oznaczało to oddanie kluczy do Pałacu Elizejskiego socjaliście François Hollande’owi. To pokazuje, jak wielkie było rozczarowanie, jakie wywołał.
Karol Nawrocki ma natomiast wolną rękę. Nie jest nikomu nic winien, ponieważ prezydent Polski nie ma takich samych uprawnień jak jego francuski odpowiednik. Mógłby zadowolić się uczestnictwem w symbolicznych uroczystościach podczas świąt narodowych i uściskami dłoni, do czego zachęca go centrowy rząd Donalda Tuska. Jednak nie pozwala mu na to jego ambicja, a przede wszystkim chęć wspierania swojego narodu w trudnych czasach XXI wieku. Jego przemówienie podczas Święta Niepodległości nadało ton: „Prezydent Polski nigdy nie pozwoli, abyśmy znów stali się pawiem i papugą narodów, bezwolnie powtarzającą to, co przychodzi z Zachodu. I mówię to jako zwolennik Polski w Unii Europejskiej, ale mówiący przede wszystkim: po pierwsze Polska, po pierwsze, Polacy. Polska wolna, niepodległa i suwerenna to nasze zobowiązanie”.
Wszystko to przyczynia się do wzrostu popularności Karola Nawrockiego wśród Polaków, ku wielkiemu niezadowoleniu centrystów, którzy postrzegają go jako poważne zagrożenie polityczne. Jeśli chodzi o prawicę, to być może znalazła w nim nowego lidera, na którego tak długo czekała.
Nathaniel Garstecka
