Réflexions na Niedzielę. Grenlandia – czego chce Donald Trump?
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
Groenland – que veut Donald Trump?
Comme à leur habitude, les médias et commentateurs européens ont sombré dans une hystérie totale au sujet du Groenland et de la prétendue «volonté de Donald Trump d’envahir l’île». Cette fois-ci, l’hystérie a même touché une partie de la droite, pourtant censée être plus rationnelle dans ses analyses et son approche du président américain. On nous a parlé de «la mort de l’OTAN», de «la fin de la civilisation» ou de l’«axe Moscou-Washington contre l’Europe». Certains commentateurs se sont même réjouis: «on n’entend plus les soutiens européens de Donald Trump!».
Nous avons eu tout le temps, depuis 10 ans, pour étudier la méthode Trump. Nous savons parfaitement bien comment il fonctionne et quelle est sa stratégie de négociation. Nous savons que le président américain lance toujours les enchères à un niveau très élevé, quitte à susciter l’indignation, avant d’abaisser progressivement la mise après avoir incité le camp d’en face à s’asseoir à la table des négociations. Ses actions militaires, elles, restent toujours dirigées contre les ennemis de la civilisation occidentale. Ca a été le cas avec l’Iran et le Vénézuéla notamment.
Il y a une question extrêmement simple à se poser dès que l’on se trouve face à une situation comme celle du Groenland: Que veut Trump? Commençons d’abord par un constat simple: la fonte des glace arctiques rebat les cartes de la géopolitique mondiale. Nouvelles voies maritimes, gisements de ressources, concurrence entre grandes puissances… la course est lancée.
L’exploitation des voies commerciales de l’Arctique permettra de raccourcir considérablement la distance entre les ports d’Europe de l’ouest et du nord et ceux d’Asie de l’est, en comparaison avec la traditionnelle route via le Canal de Suez. Le contrôle de ces nouvelles routes du Nord s’avère donc essentiel d’un point de vue économique. Le fait est, cependant, que la Russie a déjà pris de l’avance dans la course à la maîtrise des voies arctiques, grâce à ses nombreux investissements dans la région depuis plus d’une dizaine d’années.
L’Arctique regorge par ailleurs de ressources naturelles. On estime que plus de 120 milliards de barils d’hydrocarbures (pétrole et gaz) y sont à découvrir, ainsi que de nombreux gisements de terres rares, essentielles pour l’industrie électronique mondiale. On note de même une présence importante de graphite, de lithium, de cuivre, d’or et d’041111111111uranium. La région se prête aussi remarquablement au développement de l’énergie renouvelable (solaire, éolien, hydroélectricité).
La Russie, la Chine et les Etats-Unis ont pris conscience de l’immense enjeu de la course à l’Arctique et sont déjà entrés en compétition pour le contrôle de ces terres. Le Danemark, qui possède le Groenland, est incapable de participer seul à cette course et doit se reposer sur l’engagement européen, qui est lui-même insuffisant, faute de volonté et d’ambition. Cette paralysie européenne s’explique par la multiplication de normes écologique et de réglementations qui empêchent l’exploitation des ressources naturelles du Groenland, mais aussi par les coûts et par l’opposition des populations locales.
Sommes-nous pour autant totalement absents de l’île? Une base américaine se trouve à Pituffik, dans le nord-ouest, depuis l’accord de défense signé avec le Danemark en 1951. Quant aux Européens, ils ont monté leur présence militaire, initialement résiduelle, à quelques centaines d’hommes suite aux «provocations» de Donald Trump. Cela reste malheureusement trop peu face aux défis qui nous attendent.
Le potentiel groenlandais reste donc dramatiquement sous-exploité et d’autres puissances hostiles comme la Russie et la Chine prennent de l’avance dans la course à l’influence dans le Grand Nord. Donald Trump en est conscient et veut mettre les Européens devant leurs responsabilité, quitte à utiliser la méthode forte, c’est-à-dire par des provocations diplomatiques et en agitant la menace des droits de douane. Le but est de parvenir à un accord visant à renforcer l’engagement occidental dans la région. Cela peut passer, et c’est ce qui est le plus probable, par un nouvel accord de défense entre le Danemark et les Etats-Unis, autorisant ces derniers à installer de nouvelles bases militaires dans le nord du Groenland. Il peut aussi s’agir de donner des concessions aux Américains pour exploiter les ressources naturelles, puisque les Européens semblent réticents à le faire eux-mêmes.
Ce n’est qu’en cas de refus total et définitif que Donald Trump pourrait être tenté d’envisager d’autres options, mais une fois de plus il n’en a jamais été réellement question dans son esprit. Son objectif était de parvenir à un accord rapide avec les alliés européens, et c’est vers quoi on s’achemine avec le projet d’accord prévu dans le cadre de l’OTAN, annoncé par le président américain au Forum de Davos.
Donald Trump est le dirigeant que nous aimons tant détester car il incarne tout ce que les élites européennes méprisent: les provocations diplomatiques, la rudesse des discours, la mise en avant des intérêts économiques au détriment des convenances de salon, l’emploi de la force pour imposer son autorité… d’une certaine manière l’affirmation que l’Histoire n’est pas terminée et qu’il faut toujours se battre pour survivre dans un environnement hostile. Si cela peut contribuer à sortir les Européens de leur torpeur, tout le crédit devra être attribué au président américain.
Islam radical – Marine le Pen relaxée
La présidente du Rassemblement National était poursuivie pour «injure publique en raison de l’origine, l’ethnie, la nation, la race ou la religion» après avoir publié, en 2019, la photo d’une militante portant le voile islamique récemment nommée «young european of the year» avec le commentaire suivant: «L’Union européenne assume ses choix. […] Pour nous, la promotion de l’islam radical c’est NON !!».
La militante, d’origine marocaine et étudiante à Science Po, avait été sélectionnée pour «son engagement en faveur de l’égalité hommes-femmes et de l’égalité des chances pour les migrants en Europe» par la très progressiste fondation Schwarzkopf, du nom d’un ancien membre du NSDAP, de la SA et de la SS, et lié à la famille qui a fondé la fameuse marque de produits cosmétiques. La fondation est en outre financée en partie par les fonds de l’Union européenne et vise à «promouvoir les jeunes sur la voie de la citoyenneté et de la responsabilité politique et de renforcer le processus d’intégration européenne».
Ce mardi 20 janvier 2026, le tribunal judiciaire de Paris a relaxé Marine le Pen, les juges estimant que le terme «islam radical» ne constituait pas une injure délictueuse. Elle risquait un an de prison et 45 000 euros d’amende. La plaignante n’a pas encore décidé si elle ferait appel.
Cette affaire illustre surtout l’infiltration des réseaux européens par l’islam radical. Un rapport publié en 2025 pointait déjà l’entrisme des Frères musulmans dans les institutions communautaires, menant entre autres à la promotion du port du voile islamique par les jeunes filles.
«Ou va ma France?»
Nouvelle affaire liée à l’islamisation de la France et de l’Europe: un site Internet recensant les mosquées et les centres pour migrants sur le territoire français ciblé par des députés de gauche et par le ministre de l’Intérieur Laurent Nunez.
Le site mafrance.app «se présente comme une plateforme de visualisation des données publiques sur l’insécurité, l’immigration, l’islamisation, la «défrancisation» et le wokisme», précise Le Figaro. Rien d’illégal a priori, puisque toutes les données sont sourcées, jusqu’à ce que la députée de gauche Sabrina Sebaihi accuse le site de vouloir «ficher les musulmans» et de «provoquer à la discrimination et la haine raciale».
«Où va ma France» est désormais menacé de fermeture, ce qui enverrait un signal extrêmement négatif à la société française. Pointer l’islamisation du territoire deviendrait illégal, sous le prétexte fallacieux d’«incitation à la haine». Comment s’étonner ensuite que les citoyens ne font plus confiance aux hommes politique ou à la justice?
Réflexions na Niedzielę
Grenlandia – czego chce Donald Trump?
Jak zwykle europejskie media i europejscy komentatorzy popadli w całkowitą histerię w związku z Grenlandią i rzekomą „chęcią Donalda Trumpa przeprowadzenia inwazji na wyspę”. Tym razem dotknęło to nawet części prawicy, która przecież powinna być bardziej racjonalna w swoich analizach i podejściu do amerykańskiego prezydenta. Mówiono nam o „śmierci NATO”, „końcu cywilizacji” lub „osi Moskwa-Waszyngton przeciwko Europie”. Niektórzy komentatorzy nawet się cieszyli: „Nie słychać już europejskich zwolenników Donalda Trumpa!”.
Przez ostatnie 10 lat mieliśmy mnóstwo czasu, aby przestudiować metodę Trumpa. Doskonale wiemy, jak on działa i jaka jest jego strategia negocjacyjna. Wiemy, że prezydent Stanów Zjednoczonych zawsze zaczyna od bardzo wysokich żądań, nawet jeśli wywołuje to oburzenie, a następnie stopniowo obniża stawkę po tym, jak skłoni drugą stronę do podjęcia negocjacji. A jego działania militarne są zawsze skierowane przeciwko wrogom zachodniej cywilizacji. Tak było w przypadku Iranu i Wenezueli.
W sytuacji takiej jak dotycząca Grenlandii należy zadać sobie proste pytanie: czego chce Trump? Zacznijmy od obserwacji: topnienie lodów arktycznych zmienia układ sił w geopolityce światowej. Nowe szlaki morskie, złoża surowców, konkurencja między wielkimi mocarstwami… wyścig się już rozpoczął.
Wykorzystanie szlaków handlowych Arktyki pozwoli znacznie skrócić odległość między portami zachodniej i północnej Europy a portami wschodniej Azji w porównaniu z tradycyjną trasą przez Kanał Sueski. Kontrola nad tymi nowymi szlakami północnymi ma zatem zasadnicze znaczenie z ekonomicznego punktu widzenia. Faktem jest jednak, że Rosja ma już przewagę w wyścigu o kontrolę nad szlakami arktycznymi dzięki licznym inwestycjom w regionie od ponad dziesięciu lat.
Arktyka jest również bogata w zasoby naturalne. Szacuje się, że można tam odkryć ponad 120 miliardów baryłek węglowodorów (ropy naftowej i gazu), a także liczne złoża metali ziem rzadkich, niezbędnych dla światowego przemysłu elektronicznego. Odnotowuje się również znaczne zasoby grafitu, litu, miedzi, złota i uranu. Region ten nadaje się również doskonale do rozwoju energii odnawialnej (słonecznej, wiatrowej, wodnej).
Rosja, Chiny i Stany Zjednoczone zdały sobie sprawę z ogromnej stawki w wyścigu o Arktykę i już rozpoczęły rywalizację o kontrolę nad tymi terenami. Dania, która jest właścicielem Grenlandii, nie jest w stanie samodzielnie uczestniczyć w tym wyścigu i musi polegać na zaangażowaniu Europy, które samo w sobie jest niewystarczające z powodu braku woli i ambicji. Ta europejska niemoc wynika z mnożenia norm ekologicznych i regulacji, które uniemożliwiają eksploatację zasobów naturalnych Grenlandii, ale także z kosztów i sprzeciwu lokalnej ludności.
Czy to oznacza, że jesteśmy całkowicie nieobecni na wyspie? Od czasu podpisania umowy obronnej z Danią w 1951 r. w Pituffik, w północno-zachodniej części wyspy, znajduje się tam amerykańska baza. Jeśli chodzi o Europejczyków, to w następstwie „prowokacji” Donalda Trumpa zwiększyli oni swoją obecność wojskową, początkowo marginalną, do kilkuset żołnierzy. Niemniej jednak jest to dalece niewystarczające w porównaniu do stawki.
Potencjał Grenlandii pozostaje zatem dramatycznie niewykorzystany, a inne wrogie mocarstwa, takie jak Rosja i Chiny, wyprzedzają nas w wyścigu o wpływy na Dalekiej Północy. Donald Trump jest tego świadomy i chce zmusić Europejczyków do podjęcia odpowiedzialności, nawet jeśli oznacza to użycie silnych środków, czyli dyplomatycznych prowokacji i groźby nałożenia ceł. Celem jest osiągnięcie porozumienia, by wzmocnić zaangażowanie Zachodu w regionie. Może to nastąpić, i jest to najbardziej prawdopodobne, poprzez nową umowę obronną między Danią a Stanami Zjednoczonymi, upoważniającą te ostatnie do utworzenia nowych baz wojskowych na północy Grenlandii. Może to również oznaczać udzielenie Amerykanom koncesji na eksploatację zasobów naturalnych, ponieważ Europejczycy wydają się niechętni do podjęcia takich działań samodzielnie.
Jedynie w przypadku całkowitej i ostatecznej odmowy Donald Trump mógłby rozważyć inne możliwości. Jego celem było szybkie osiągnięcie porozumienia z europejskimi sojusznikami i właśnie w tym kierunku zmierzamy dzięki projektowi porozumienia w ramach NATO, ogłoszonemu przez prezydenta Stanów Zjednoczonych na forum w Davos.
Donald Trump jest przywódcą, którego bardzo lubimy nienawidzić, ponieważ uosabia wszystko, czym gardzą europejskie elity: dyplomatyczne prowokacje, ostry ton wypowiedzi, przedkładanie interesów gospodarczych nad wypolerowane konwencje, użycie siły w celu narzucenia swojej władzy… w pewnym sensie potwierdzenie, że historia się nie skończyła i że zawsze trzeba walczyć o przetrwanie w nieprzyjaznym środowisku. Jeśli może to pomóc wyrwać Europejczyków z letargu, cała zasługa będzie po stronie prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Radykalny islam – uniewinnienie Marine Le Pen
Przewodnicząca prawicowego Rassemblement National była ścigana za „publiczne znieważenie ze względu na pochodzenie, pochodzenie etniczne, narodowość, rasę lub religię” po opublikowaniu w 2019 r. zdjęcia aktywistki noszącej islamską chustę, niedawno mianowanej Młodą Europejką Roku, z następującym komentarzem: „Unia Europejska ponosi odpowiedzialność za swoje wybory. […] Promowaniu radykalnego islamu mówimy NIE!”.
Aktywistka, pochodząca z Maroka i studiująca na uczelni Science Po, została wybrana za „zaangażowanie na rzecz równości płci i równych szans dla migrantów w Europie” przez bardzo postępową fundację Schwarzkopf, nazwaną tak na cześć byłego członka NSDAP, SA i SS Heinza Schwarzkopfa, powiązanego z rodziną, która założyła słynną markę kosmetyków. Fundacja jest ponadto częściowo finansowana ze środków Unii Europejskiej i ma na celu „promowanie młodzieży na drodze do obywatelstwa i odpowiedzialności politycznej oraz wzmacnianie procesu integracji europejskiej”.
We wtorek 20 stycznia 2026 r. sąd w Paryżu uniewinnił Marine Le Pen, uznając, że termin „radykalny islam” nie jest zniewagą stanowiącą przestępstwo. Groziło jej rok więzienia i 45 000 euro grzywny. Islamska aktywistka nie podjęła jeszcze decyzji, czy złoży apelację.
Sprawa ta ilustruje przede wszystkim infiltrację europejskich sieci przez radykalny islam. Raport opublikowany w 2025 r. przez francuskie służby wskazywał już na penetrację instytucji wspólnotowych przez Bractwo Muzułmańskie, prowadzącą m.in. do promowania noszenia islamskiej chusty przez młode dziewczyny.
„Dokąd zmierza moja Francja?”
Nowa sprawa związana z islamizacją Francji i Europy: strona internetowa zawierająca wykaz meczetów i ośrodków dla migrantów na terytorium Francji stała się celem ataków lewicowych posłów i ministra spraw wewnętrznych Laurenta Núñeza.
Strona mafrance.app (nazwana także Où va ma France, czyli „Dokąd zmierza moja Francja?”) przedstawia się jako platforma do przeglądania danych publicznych dotyczących bezpieczeństwa, imigracji, islamizacji, wokizmu i odchodzenia od kultury francuskiej. Nie ma w tym nic nielegalnego, ponieważ wszystkie dane są opatrzone źródłami publicznymi. Jednak lewicowa posłanka Sabrina Sebaihi oskarżyła stronę o chęć „nielegalnego rejestrowania muzułmanów” i „podżeganie do dyskryminacji i nienawiści rasowej”.
Strona Où va ma France jest obecnie zagrożona zamknięciem, które byłoby niezwykle negatywnym sygnałem dla francuskiego społeczeństwa. Wskazywanie na islamizację kraju stałoby się nielegalne pod fałszywym pretekstem „podżegania do nienawiści”. Nic dziwnego, że obywatele tracą zaufanie do polityków i wymiaru sprawiedliwości.
Nathaniel Garstecka
