Réflexions na Niedzielę. Media społecznościowe – niebezpieczne głosowanie we francuskim parlamencie
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
Réseaux sociaux – un vote dangereux
L’Assemblée Nationale a voté en faveur de l’interdiction des réseaux sociaux pour les moins de 15 ans, sous les applaudissements d’Emmanuel Macron. On pourrait croire à une mauvaise blague, à un poisson d’avril anticipé, ou bien à un cauchemar, mais c’est bel et bien la sombre réalité de la France «libre, égale et fraternelle» d’un bloc centriste prétendument à l’agonie tout en étant encore capable de mobiliser une majorité pour empoisonner la vie des Français.
Rien ne va dans ce qui vient de se passer. Tout d’abord, comment un tel texte peut-il tout simplement exister? Au prétexte de lutter pour la sécurité et la santé des jeunes, on va introduire des procédés de contrôle de tous les utilisateurs de réseaux sociaux. De nombreuses critiques ont déjà été émises sur la protection des données ainsi collectées et sur les intentions réelles du gouvernement. Ce dernier point est fondamental: durant des années, Emmanuel Macron a fait campagne pour le contrôle du contenu publié sur les réseaux sociaux (une censure qui ne dit pas son nom) au nom de la lutte contre les «fake news» et les manipulations en ligne. Comme cela n’avait aucune chance de passer sous cette forme, c’est le maquillage de la protection des mineurs qui a été choisi.
«L’enfer est pavé de bonnes intentions». Qui pourrait s’opposer au bien-être, à la santé mentale et à la sécurité des enfants? Personne, bien entendu, à moins d’être le «fasciste» Donald Trump ou bien un dangereux libéral buveur de sang. La députée centriste Laure Miller, qui a soumis la proposition de loi, a déclaré que «le but est de protéger la santé mentale de nos jeunes car l’on se rend compte que les réseaux sociaux façonnent de plus en plus leur esprit». Sans doute, puisque les réseaux sociaux constituent une source d’information alternative qui met en péril le monopole de l’idéologie dominante sur l’opinion publique. Seuls les journalistes «certifiés» par l’Etat (selon le projet d’Emmanuel Macron) et la propagande officielle doivent pouvoir avoir accès à l’esprit des citoyens dès le plus jeune âge.
«Le cerveau de nos enfants n’est pas à vendre. Ni aux plateformes américaines, ni aux réseaux chinois», a renchéri le président. Aux discours idéologiques des médias publics et aux abrutissantes émissions de téléréalité à la télévision, par contre, nos cerveaux sont bel et bien à vendre. Ils ont d’ailleurs déjà été vendus, dès les années 1990 et 2000, bien avant l’apparition des réseaux sociaux. Les opposants iraniens, dont les aspirations légitimes ont été brutalement écrasées par le régime sanguinaire des mollahs, seront bien contents d’apprendre que leur combat, qui peut nous parvenir que grâce aux réseaux sociaux, contribue à la «dégradation de la santé mentale» des jeunes Français et Européens.
Le Rassemblement National, qui est longtemps passé pour le principal parti d’opposition à la dérive illibérale (oui, osons le mot) du pouvoir français, s’est associé à la démarche d’Emmanuel Macron et a voté pour le texte. Ses représentants ont maladroitement tenté de se justifier (sur les réseaux sociaux, d’ailleurs) en mettant en avant le besoin de protéger les jeunes de la nocivité des écrans, tout en oubliant que c’est entre autres grâce à l’essor des médias alternatifs que la droite a pu tant progresser ces dernières années en France, notamment auprès des jeunes. Se couper ainsi de sa base électorale: suicide politique ou tentative extrême d’atteindre enfin la dédiabolisation tant souhaitée par Marine le Pen?
A droite, seule Reconquête a osé affirmé son opposition au projet du gouvernement. Le RN et les partis prétendument libéraux ont soit soutenu, soit restent silencieux. Sarah Knafo, vice-présidente du parti libéral-conservateur fondé par Éric Zemmour, s’est exprimée sur son compte Twitter/X: «Interdiction des réseaux sociaux : non à l’État-nounou, oui à l’autorité parentale. Je suis favorable à ce que les parents interdisent les réseaux sociaux à leurs jeunes enfants. […] Ce serait déjà bien que la société arrête de délégitimer les parents à longueur de journée pour ensuite venir les remplacer». Seule voix raisonnable parmi ceux qui devraient pourtant être méfiants vis-à-vis de toute tentative étatique d’accroitre son contrôle sur la société civile.
Soyons clairs. Oui, les réseaux sociaux sont un immense progrès, mais aussi une immense menace. Il ne sert à rien de le nier. Oui, il y a des contenus nocifs et violents. Oui, enfin, les nouvelles générations sont plongées depuis leur plus jeune âge dans un environnement excessivement numérique et virtuel. Est-ce bon? Bien évidemment que non. L’Etat doit-il pour autant jeter le bébé de la liberté avec l’eau du bain de la sécurité? Non plus. Comme l’explique Sarah Knafo, c’est aux parents qu’il revient d’éduquer leurs enfants. Les pouvoirs publics peuvent mener des campagnes de prévention sur les dangers liés aux écrans, ou des campagnes de sensibilisation à destination des parents. Un travail de responsabilisation peut-être effectué de diverses manières. Le gouvernement doit aussi se remettre en cause: on ne peut d’un côté promouvoir la transition au tout numérique et d’un autre côté en déplorer les effets sur les plus jeunes.
L’Etat doit aussi s’engager davantage dans la protection des données des citoyens. C’est en effet l’un des problèmes majeurs du projet de vérification d’identité avant connexion à un réseau social. Qui conserverait les données, comment seraient-elles stockées, pourquoi faire? Ce sont des questions légitimes qu’il faut impérativement se poser avant de voter une loi d’inspiration liberticide. Rappelons que certains gouvernements (au Royaume-Uni par exemple) traquent déjà impitoyablement les citoyens pour des messages «haineux» postés sur les réseaux sociaux.
Eugénie Bastié se trompe quand elle déclare sur la radio Europe1: «Les mêmes qui se plaignent de l’impuissance de l’Etat se révoltent quand l’Etat agit enfin. Si l’Etat français n’est pas capable d’interdire les réseaux sociaux aux mineurs aujourd’hui, comment pourrait-il prétendre demain lutter contre la délinquance ou l’insécurité?». Seulement, ce n’est pas ce type d’action de l’Etat que nous attendons. Nous attendons qu’il s’en prenne en priorité aux criminels et à l’insécurité. Nous attendons qu’ils s’en prenne en priorité à l’affaiblissement moral de l’Occident et à l’immigration massive. Nous attendons qu’il s’en prenne en priorité au déclin économique de la France et à son retard industriel et technologique, pas à la vérification de l’âge des utilisateurs des réseaux sociaux.
La nécessaire protection des mineurs ne doit pas justifier de s’attaquer à l’ensemble des utilisateurs des réseaux sociaux, en particulier quand il ressort clairement que c’est une énième manœuvre d’Emmanuel Macron visant à établir un contrôle gouvernemental accru sur la sphère numérique. La santé mentale des enfants n’est qu’un prétexte pour lui d’atteindre cet objectif qu’il s’est fixé pour son second mandat, et il est regrettable de constater que la droite parlementaire le lui sert sur un plateau d’argent.
Les nouveaux chiffres de l’immigration ont été publiés
Pendant qu’Emmanuel Macron bombe le torse contre les réseaux sociaux, il parait bien discret au sujet des nouveaux chiffres de l’immigration publiés par le ministère de l’Intérieur. Pourtant ceux-ci ont de quoi inquiéter au plus haut point, car ils confirment que la France garde le cap dans sa politique migratoire extrêmement généreuse et donc dangereuse.
Nous apprenons ainsi qu’après 2024, 2023 et 2022, un nouveau record d’entrées légales a été atteint en 2025. Chaque année la France accueille de plus en plus d’immigrés. Ce sont 380 000 titres de séjour qui ont été délivrés, soit plus de 10% de plus que l’année dernière. Ce n’est cependant pas la seule mauvaise surprise. Par rapport à 2024, l’immigration de travail a reculé (50 000 contre 60 000 l’année précédente) et l’immigration humanitaire a explosé (90 000 contre 55 000). L’immigration familiale est, quant à elle, restée stable à 90 000 entrées. Oui, la fameuse immigration de travail dont l’économie aurait, selon le gouvernement et les médias, tant besoin ne représente que 13% du total des entrées.
Par ailleurs, il faut préciser que ces chiffres n’incluent ni l’immigration intra-européenne, ni les mineurs étrangers, quelle que soit leur origine. Les chiffres de l’immigration légale sont donc en réalité bien supérieurs. Bien entendu, le nombre de clandestins est inconnu, mais selon les estimations cela pourrait aller jusqu’à 100 000 entrées annuelles. Par ailleurs, 30 000 immigrés illégaux ont été régularisés en 2025, ce qui porte à 400 000 le total des régularisations en 10 ans, soit l’équivalent d’une ville comme Lyon ou Toulouse.
Pour ce qui est de l’origine des immigrés, les pays musulmans et africains restent amplement majoritaires. Maroc (36 000), Algérie (29 000), Tunisie (21 000) et Afghanistan (18 000, +45% en un an !) se placent en tête pour ce qui est des titres de séjour octroyés. Les Africains sont aussi majoritaires pour ce qui est des acquisitions de nationalité par décret et déclaration: 60% des 62 000 acquisitions. Enfin, les Ukrainiens (11 600) , les Congolais (11 500) et les Afghans (11 400) sont les principales nationalités à avoir bénéficié du droit d’asile en 2025.
Ces chiffres sont inquiétants car ils ne font qu’augmenter d’année en année: 180 000 entrées légales en 2010, 250 000 en 2017, 280 000 en 2020, 320 000 en 2022, 345 000 en 2024, 384 000 en 2025. Par ailleurs, le nombre d’immigrés illégaux en France est estimé entre 700 000 et un million, selon les déclarations du ministre de l’Intérieur Laurent Nunez et de son prédécesseur Bruno Retailleau. L’Etat se montre, à côté de cela, incapable de mener une politique efficace d’intégration (sans même parler d’assimilation). La progression de l’islamisme ne parvient pas à être endiguée et le nombre de reconduite aux frontières reste largement insuffisant (30 000 en 2025).
Autre dimension du problème, le remplacement de population qui s’opère sur le territoire français. Il est désormais admis que l’immigration porte quasiment à elle-seule l’augmentation du nombre d’habitants en France: la population de métropolitaine a augmenté en un an de près de 400 000 habitants (de 66,4 millions à 66,8 millions), tandis que le solde naturel a été de -6000, c’est-à-dire négatif pour la première fois depuis la fin de la Seconde Guerre mondiale. L’indice de fécondité est, lui, tombé à 1,56 enfant par femme. Dans certaines villes, la population d’origine étrangère est en passe de devenir majoritaire. A la Courneuve (banlieue nord de Paris), par exemple, 80% des jeunes de moins de 18 ans ont au moins un parent immigré extra-européen, selon la démographe Michèle Tribalat.
Résultat: une augmentation généralisée des tensions culturelles et ethniques sur l’ensemble du territoire français, illustrée notamment par les émeutes de juin 2023. Pendant ce temps, le gouvernement centriste et les médias de gauche nient l’existence du remplacement de population qui s’opère en France et préfèrent faire en sorte que ces réflexions ne se diffusent pas sur les réseaux sociaux. Ou même encouragent ce processus démographique afin d’en tirer un bénéfice électoral, comme c’est le cas de la gauche radicale.
Eclairage sur la délinquance
Lors d’une conférence de presse, le préfet de Gironde Etienne Guyot a évoqué l’insécurité dans son département, déclarant que la moitié des auteurs de la délinquance sur la voie publique à Bordeaux sont étrangers. C’est une indication supplémentaire sur l’incapacité de l’Etat à contrôler les flux migratoires et à assurer l’ordre et la sécurité dans le pays. Cette information contribue en outre à rendre les chiffres de l’immigration récemment publiés encore plus inquiétants.
Réflexions na Niedzielę
Media społecznościowe – niebezpieczne głosowanie we francuskim parlamencie
Zgromadzenie Narodowe przegłosowało zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez osoby poniżej 15 roku życia przy aplauzie Emmanuela Macrona. Można by pomyśleć, że to zły żart, przedwczesny prima aprilis lub koszmar, ale jest to smutna rzeczywistość „wolnej, równej i braterskiej” Francji, rządzonej przez centrystyczny blok, który rzekomo znajduje się w agonii, ale nadal jest w stanie zmobilizować większość, aby zatruwać życie Francuzów.
Nic nie jest w porządku w tym, co właśnie się wydarzyło. Po pierwsze, jak taki tekst może w ogóle istnieć? Pod pretekstem walki o bezpieczeństwo i zdrowie młodzieży wprowadza się procedury kontroli wszystkich użytkowników sieci społecznościowych. Pojawiło się już wiele krytycznych opinii na temat ochrony gromadzonych w ten sposób danych i rzeczywistych intencji rządu. Ta ostatnia kwestia ma fundamentalne znaczenie: przez lata Emmanuel Macron prowadził kampanię na rzecz kontroli treści publikowanych w sieciach społecznościowych (cenzury, która nie nazywa się po imieniu) w imię walki z „fake newsami” i manipulacjami w internecie. Ponieważ nie miało to szans na przyjęcie w tej formie, wybrano pozory ochrony nieletnich.
Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. Kto mógłby sprzeciwić się dobrostanowi, zdrowiu psychicznemu i bezpieczeństwu dzieci? Oczywiście nikt, chyba że jest to „faszysta” Donald Trump lub groźny, żądny krwi liberał. Centrystyczna posłanka Laure Miller, która zgłosiła projekt ustawy, stwierdziła, że „celem jest ochrona zdrowia psychicznego młodych; zdajemy sobie sprawę, że media społecznościowe w coraz większym stopniu kształtują ich umysły”. Bez wątpienia, ponieważ media społecznościowe stanowią alternatywne źródło informacji, które zagraża monopolowi dominującej ideologii. Tylko dziennikarze „certyfikowani” przez państwo (zgodnie z projektem Emmanuela Macrona) i oficjalna propaganda powinni mieć dostęp do umysłów obywateli od najmłodszych lat.
„Mózgi naszych dzieci nie są na sprzedaż. Ani dla amerykańskich platform, ani dla chińskich sieci” – dodał prezydent. Na nasze umysły mogą jednak oddziaływać ideologiczny dyskurs mediów publicznych i ogłupiające programy reality show w telewizji. Zresztą nasze umysły zostały już sprzedane na przełomie XX i XXI w., na długo przed pojawieniem się sieci społecznościowych. Irańscy opozycjoniści, których uzasadnione aspiracje zostały brutalnie stłumione przez krwawy reżim mułłów, z pewnością ucieszą się, gdy się dowiedzą, że ich walka, o której możemy wiedzieć tylko dzięki mediom społecznościowym, przyczynia się do „pogorszenia zdrowia mentalnego” młodych Francuzów i Europejczyków.
Rassemblement National (partia Marine Le Pen), który przez długi czas uchodził za główną partię opozycyjną w stosunku do nieliberalnych tendencji (tak, odważmy się użyć tego określenia) francuskiej władzy, poparł inicjatywę Emmanuela Macrona i zagłosował za przyjęciem ustawy. Politycy RN nieudolnie próbowali się usprawiedliwić (nawiasem mówiąc, w mediach społecznościowych), podkreślając potrzebę ochrony młodzieży przed szkodliwym wpływem ekranów, zapominając jednocześnie, że to między innymi dzięki rozkwitowi mediów alternatywnych prawica mogła w ostatnich latach osiągnąć tak duży postęp we Francji, zwłaszcza wśród młodzieży. Czy takie odcięcie się od podstawowego elektoratu jest politycznym samobójstwem, czy też ekstremalną próbą osiągnięcia pożądanego przez Marine Le Pen oczyszczenia wizerunku?
Po prawej stronie tylko Reconquête odważyła się wyrazić sprzeciw wobec projektu rządu. RN i partie rzekomo liberalne albo poparły projekt, albo milczą. Sarah Knafo, wiceprzewodnicząca liberalno-konserwatywnej partii założonej przez Érica Zemmoura, wypowiedziała się na swoim koncie na Twitterze/X: „Zakaz korzystania z mediów społecznościowych: nie dla państwa-niani, tak dla władzy rodzicielskiej. Popieram rodzicielski zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez małe dzieci. […] Byłoby dobrze, gdyby społeczeństwo przestało nieustannie delegitymizować rodziców, aby ich zastąpić”. Jedyny rozsądny głos wśród tych, którzy powinni przecież być nieufni wobec wszelkich prób zwiększenia kontroli państwa nad społeczeństwem obywatelskim.
Powiedzmy to jasno. Tak, media społecznościowe to ogromny postęp, ale także ogromne zagrożenie. Nie ma sensu temu zaprzeczać. Tak, istnieją treści szkodliwe i agresywne. Tak, młode pokolenia od najmłodszych lat są zanurzone w wirtualnym środowisku. Czy to dobrze? Oczywiście, że nie. Czy państwo powinno jednak wylewać dziecko z kąpielą, rezygnując z wolności w imię bezpieczeństwa? Także nie. Jak wyjaśnia Sarah Knafo, to rodzice są odpowiedzialni za wychowanie swoich dzieci. Władze publiczne mogą prowadzić kampanie profilaktyczne dotyczące zagrożeń związanych z ekranami lub kampanie uświadamiające skierowane do rodziców. Praca nad zwiększeniem odpowiedzialności może być prowadzona na różne sposoby. Rząd musi również poddać się refleksji: nie można z jednej strony promować masowego przejścia na technologię cyfrową, a z drugiej strony ubolewać nad jej wpływem na najmłodszych.
Państwo musi również bardziej zaangażować się w ochronę danych obywateli. Jest to bowiem jedna z głównych kwestii związanych z projektem weryfikacji tożsamości w serwisach społecznościowych. Kto przechowywałby dane, w jaki sposób byłyby one przechowywane i w jakim celu? Są to pytania, które należy koniecznie zadać przed uchwaleniem jakiejkolwiek ustawy ograniczającej wolność. Należy pamiętać, że niektóre rządy (na przykład w Wielkiej Brytanii) już teraz bezlitośnie ścigają obywateli za „nienawistne” wiadomości publikowane w sieciach społecznościowych.
Konserwatywna dziennikarka Eugénie Bastié myli się, gdy w radiu Europe 1 stwierdza: „Ci sami, którzy narzekają na bezsilność państwa, buntują się, gdy państwo w końcu podejmuje działania. Jeśli państwo francuskie nie jest dziś w stanie zakazać nieletnim korzystania z mediów społecznościowych, to jak może twierdzić, że jutro będzie walczyć z przestępczością lub brakiem bezpieczeństwa?”. Tylko że nie tego rodzaju działań oczekujemy od państwa. Oczekujemy, że zajmie się ono w pierwszej kolejności przestępcami i brakiem bezpieczeństwa. Oczekujemy, że zajmie się w pierwszej kolejności moralnym osłabieniem Zachodu i masową imigracją. Oczekujemy, że zajmie się w pierwszej kolejności osłabieniem gospodarczym Francji i jej opóźnieniem przemysłowym i technologicznym, a nie weryfikacją wieku użytkowników sieci społecznościowych.
Konieczna ochrona nieletnich nie może uzasadniać ataku na wszystkich użytkowników sieci społecznościowych, zwłaszcza gdy jasno widać, że jest to kolejna zagrywka Emmanuela Macrona mająca na celu ustanowienie większej kontroli rządowej nad sferą cyfrową. Zdrowie psychiczne dzieci jest dla niego jedynie pretekstem do osiągnięcia celu, który wyznaczył sobie na drugą kadencję, i szkoda, że prawica w parlamencie podaje mu go na srebrnej tacy.
Opublikowano nowe dane dotyczące imigracji
Podczas gdy Emmanuel Macron dumnie występuje przeciwko mediom społecznościowym, wydaje się bardzo dyskretny w kwestii nowych danych dotyczących imigracji, opublikowanych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Dane te są bardzo niepokojące, ponieważ potwierdzają, że Francja podtrzymuje swoją niezwykle hojną, a tym samym niebezpieczną politykę migracyjną.
Dowiadujemy się, że po rekordach lat 2024, 2023 i 2022 osiągnięto nowy rekord legalnych przyjazdów w roku 2025. Każdego roku Francja przyjmuje coraz więcej imigrantów. Wydano 380 000 zezwoleń pobytowych, czyli o ponad 10 proc. więcej niż w 2024 roku. Nie jest to jednak jedyna zła wiadomość. W porównaniu z rokiem 2024 imigracja zarobkowa spadła (50 000 w porównaniu z 60 000 w 2024 roku), a imigracja humanitarna gwałtownie wzrosła (90 000 w porównaniu z 55 000). Imigracja rodzinna pozostała natomiast na stałym poziomie 90 000 osób. Tak, słynna imigracja zarobkowa, której według rządów i mediów nasze gospodarki tak bardzo potrzebują, stanowi jedynie 13 proc. wszystkich przyjazdów.
Należy zaznaczyć, że liczby te nie obejmują imigracji wewnątrzunijnej ani nieletnich cudzoziemców, niezależnie od ich pochodzenia. Liczby dotyczące legalnej imigracji są zatem w rzeczywistości znacznie wyższe. Oczywiście liczba nielegalnych imigrantów nie jest znana, ale według szacunków może ona sięgać nawet 100 000 osób rocznie. Ponadto w 2025 r. zalegalizowano status 30 000 nielegalnych imigrantów, co daje łączną liczbę 400 000 legalizacji w ciągu 10 lat, czyli miasto takie jak Szczecin.
Jeśli chodzi o pochodzenie imigrantów, kraje muzułmańskie i afrykańskie pozostają zdecydowanie najliczniejszą grupą. Maroko (36 000 przyjeżdzających), Algieria (29 000), Tunezja (21 000) i Afganistan (18 000, wzrost o 45 proc. w ciągu roku!) przodują pod względem liczby przyznanych pozwoleń na pobyt. Afrykanie stanowią również większość osób, które uzyskały obywatelstwo francuskie na mocy dekretu i deklaracji: 60 proc. z 62 000 osób. Wreszcie Ukraińcy (11 600), Kongijczycy (11 500) i Afgańczycy (11 400) to główne narodowości, którym udzielono azylu w 2025 roku.
Liczby te są niepokojące, ponieważ rosną z roku na rok: 180 000 legalnych wjazdów w 2010 roku, 250 000 w 2017 roku, 280 000 w 2020 roku, 320 000 w 2022 roku, 345 000 w 2024 roku i 384 000 w 2025 roku. Co więcej, według oświadczeń ministra spraw wewnętrznych Laurenta Núñeza i jego poprzednika Bruno Retailleau, szacuje się, że liczba nielegalnych imigrantów we Francji wynosi od 700 000 do miliona. Jednocześnie państwo okazuje się niezdolne do wdrożenia skutecznej polityki integracyjnej (nie mówiąc już o asymilacji). Rozprzestrzenianie się islamizmu jest niekontrolowane, a liczba wydaleń pozostaje żałośnie niska (30 000 w 2025 r.).
Innym aspektem problemu jest zamiana ludności zachodząca we Francji. Obecnie przyjmuje się, że imigracja jest niemal w całości odpowiedzialna za wzrost liczby mieszkańców Francji: populacja metropolii wzrosła o prawie 400 000 w ciągu jednego roku (z 66,4 miliona do 66,8 miliona), podczas gdy przyrost naturalny wyniósł –6000 i jest wartością ujemną po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej. Współczynnik dzietności spadł do 1,56 dziecka na kobietę. W niektórych miastach populacja dzieci urodzonych za granicą jest bliska stania się większością. Na przykład w La Courneuve (północne przedmieścia Paryża) 80 proc. młodych ludzi poniżej 18. roku życia ma co najmniej jednego rodzica, który jest imigrantem spoza Europy (według demografa Michèle Tribalat).
Konsekwencje to powszechny wzrost napięć kulturowych i etnicznych we Francji, czego dowodem były zamieszki w czerwcu 2023 roku. Tymczasem centrowy rząd i lewicowe media zaprzeczają istnieniu procesu wymiany ludności we Francji i wolą zapobiegać rozprzestrzenianiu się tych informacji w mediach społecznościowych. Niektórzy wręcz zachęcają do wzmacniania tego procesu demograficznego, aby uzyskać korzyści wyborcze, jak to ma miejsce w przypadku radykalnej lewicy.
Przyjrzyjmy się przestępczości
Podczas konferencji prasowej prefekt Żyrondy Étienne Guyot poruszył kwestię braku bezpieczeństwa w swoim departamencie, stwierdzając, że połowa osób popełniających przestępstwa uliczne w Bordeaux to cudzoziemcy. To kolejny dowód na niezdolność państwa do kontrolowania przepływów migracyjnych i zapewnienia porządku publicznego w kraju. Informacje te idą w parze ze statystykami dotyczącymi imigracji.
Nathaniel Garstecka
