Reflexions na Niedzielę. Polska odmawia stosowania paktu migracyjnego
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
La Pologne refuse d’appliquer le Pacte migratoire
Le premier ministre polonais Donald Tusk a indiqué que la Pologne serait exemptée des clauses du pacte migratoire européen pour l’année 2026. Cette nouvelle tombe alors que la Commission s’apprête à repartir un premier «lot» de 30 000 demandeurs d’asile entre les Etats de l’UE.
Selon les dispositions du pacte, qui est déjà entré en vigueur, les pays considérés par les institutions européennes comme étant en première ligne face à l’immigration clandestine (essentiellement les pays du sud du continent comme l’Italie ou l’Espagne) doivent être soutenus par les autres.
Ce soutien peut prendre plusieurs formes: soit le transfert de migrants vers ces pays, soit une participation financière. C’est ce point qui éveille le plus de controverses. Pour chaque immigré refusé, l’Etat doit verser 20 000 euros par an à un «fonds de solidarité» visant à assister les pays «en première ligne». Cette disposition est à juste titre critiquée par plusieurs pays membre de l’UE, en particulier la Hongrie et la Pologne.
Alors que la propagande immigrationniste nous incite à croire que «l’immigration est une chance et une richesse», il s’avère qu’il faut forcer les Etats à accueillir des migrants, voire à les faire payer des amendes s’ils refusent. Même la France, dont les institutions et les médias sont à la pointe de la narration favorable à l’immigration, tente désormais d’éviter de prendre sa part en mettant en avant ses actions de secourisme en mer méditerranée.
En Pologne, les propos très critiques du président Karol Nawrocki, soutenu par l’opinion publique, envers le pacte migratoire ont incité le premier ministre Donald Tusk à négocier avec la Commission une exemption pour l’année 2026. La Pologne a plusieurs arguments à faire valoir. Premièrement, elle est aussi en première ligne depuis 2021 et l’ouverture d’une nouvelle voie d’immigration clandestine via la Russie et le Bélarus afin de déstabiliser le flanc est de l’UE et de l’OTAN.
Deuxièmement, elle a pris sur elle l’accueil du plus grand nombre d’Ukrainiens fuyant vers l’Europe l’invasion russe. Ce sont deux millions et demi d’Ukrainiens qui ont ainsi transité par la Pologne, et plus d’un million qui y sont restés. Peu de pays ont fait preuve d’un tel élan de solidarité envers ces véritables réfugiés.
Troisièmement, les Polonais voient très bien quelles sont les conséquences d’une immigration massive arabo-musulmane et africaine. L’exemple de la France, de la Belgique, du Royaume-Uni ou de l’Allemagne prouve que si les pays d’Europe centrale et orientale veulent préserver leur tissu social et sociétal, leur sécurité publique et leur socle national, ils doivent tout faire pour ne pas reproduire les mêmes erreurs que les pays de l’Ouest. S’opposer frontalement à toute tentative de leur imposer une immigration en provenance de pays appartenant à des cultures et des civilisations différentes est une nécessité, un impératif de premier ordre.
L’opinion publique polonaise l’a bien compris et exige de Donald Tusk qu’il obtienne cette exemption pour la Pologne. Le premier ministre a ainsi déclaré, sur son compte Twitter/X: «Notre décision a été prise: la Pologne n’acceptera pas de migrants au titre du Pacte migratoire et ne financera pas non plus leur accueil par d’autres pays». La Commission doit désormais valider la demande polonaise d’exemption, ce qui laissera à Varsovie un an de répit.
Néanmoins, on ne pourra pas longtemps continuer à fonctionner de cette manière. Devra-t-on chaque année négocier de la même manière avec la Commission pour protéger nos frontières? Cela n’a aucun sens. Le Pacte migratoire doit être abrogé, puis substitué par une politique d’immigration extrêmement restrictive: l’immigration clandestine doit être sévèrement combattue, les incitations à l’immigration doivent être supprimées, une pression collective sur les pays de départ (en Afrique en au Proche-Orient notamment) doit être instituée pour qu’ils reprennent leurs immigrés, et il faut progressivement couper les voies d’immigration extra-européenne légale. La gauche, les médias et les associations crieront au scandale et au manque d’humanité? Qu’on les laisse crier. Le monde des affaires parlera de «besoin d’immigration pour faire fonctionner l’économie»? Qu’on l’incite à se moderniser et à se réformer. Les institutions et les tribunaux internationaux menaceront? Sans nous et nos financements ils n’existent pas.
L’immigration massive – et le tragique changement culturel qui en découle, est sans doute l’un des plus grands défis auxquels l’Occident a à faire face au XXIème siècle. Il est temps d’en prendre conscience.
France terre d’asile, des calculs malhonnêtes
L’association «France terre d’asile» a publié un rapport, consistant à promouvoir la régularisation d’immigrés clandestins et l’accroissement des flux migratoires. «Une politique migratoire plus humaine et efficace rapporterait 3,3 milliards d’euros par an» peut-on lire dans le rapport de l’association, dirigée par l’ancienne ministre socialiste Najat Vallaud-Belkacem. Elle poursuit: «Notre politique migratoire actuelle est un double gâchis: un gâchis humain, indigne de notre République, et un gâchis financier qui coûte des milliards aux contribuables».
Les arguments avancés par le document sont purement d’ordre économique et orientés dans un seul sens, celui des revenus pour l’Etat: les immigrés travaillent, donc paient des cotisations sociale. «Régulariser 250 000 travailleurs irréguliers […] ferait gagner 2,9 milliards d’euros par an en impôt sur le revenu et cotisations sociales supplémentaires», expliquer Mme Vallaud-Belkacem.
Voilà une manœuvre extrêmement malhonnête, qui ne trompera personne. Si les immigrés paient des cotisations, ils reçoivent aussi des aides sociales, y compris les immigrés clandestins. Rien que l’AME nous coûte plus de 1 milliard d’euros par an. Si l’on ajoute l’aide à l’hébergement et les allocations sociales pour demandeurs d’asile, nous atteignons facilement les 3 milliards d’euros. Et cela ne concerne que les immigrés illégaux!
Ce n’est pas tout. Il ne faut pas oublier le coût de l’intégration, celui de la sécurité et celui de la justice. Les populations immigrées ont des taux de délinquance et de criminalité supérieurs aux populations locales, ils nécessitent aussi un engagement accru de l’Etat pour assurer leur éducation et leur insertion sur le marché de l’emploi. Pour un résultat souvent mitigé: le taux d’emploi des étrangers est systématiquement inférieur à celui des Français.
La sécurité n’est pas en reste. Les émeutes qui ont suivi la mort du jeune délinquant Nahel Merzouk ont occasionné des dommages estimés à près de 800 millions d’euros. Sans compter l’insécurité du quotidien, qui nécessite des investissements supplémentaires dans le dispositif policier et carcéral, le trafic de drogue et les attentats. Enfin, l’insécurité culturelle et la dégradation de l’image de la France à l’international constituent un coût insondable.
L’association France terre d’asile, généreusement subventionnée par l’Etat à hauteur de 50 millions d’euros par an, produit donc une analyse profondément malhonnête et dangereuse. Régulariser massivement les clandestins ne peut qu’inciter à de nouvelles vagues migratoires et donc à l’aggravation de l’état de la France et de l’Europe.
La Marche de l’Indépendance, une manifestation xénophobe et antisémite?
Plusieurs médias progressistes ont qualifié la Marche de l’Indépendance à Varsovie, le 11 novembre 2025, de xénophobe et antisémite. Ils se basent sur certains slogans présents parmi les participants.
Assistant chaque année à cet évènement, je n’ai jamais été confronté à des réactions hostiles à mon égard. J’accompagne souvent des groupes de Français venus exprès pour l’occasion témoigner de leur soutien à cet élan patriotique que l’on peut rarement observer dans les pays d’Europe occidentale, et je ne peux que constater la bonne ambiance qui s’établit systématiquement entre Français et Polonais.
Je rejoins parfois aussi un groupe de Juifs polonais, connus et parfaitement visibles. Dans ce contexte non plus, je n’ai jamais été importuné. On peut, effectivement, apercevoir des banderoles peu élégantes, voire offensantes. Il y a aussi des personnalités plus que controversées qui se rendent à la manifestation. Cependant, si la Marche de l’Indépendance était un évènement xénophobe et antisémite, des personnes comme moi se feraient immédiatement attaquer par des extrémistes, ce qui n’est jamais le cas. J’ai même été témoin de la présence de Noirs, qui ne sont jamais embêtés.
Les progressistes haïssent tant l’expression du patriotisme, qu’ils sont prêts à tout pour la décrédibiliser. Elle doit rester cantonnée au domaine sportif ou à des évènements culturels bas de gamme comme l’Eurovision. En dehors de ça, il est interdit d’afficher son amour pour sa patrie, sa nation, sa culture, sa civilisation. Ca passe pour du nationalisme chauvin et anachronique, alors que nous sommes censés avoir basculé, selon nos élites «éclairées», dans un nouveau monde globalisé, déraciné et émancipé. Continuons donc à exprimer avec vigueur notre opposition à ces élites déconnectées du réel.
Réflexions na niedzielę
Polska odmawia stosowania paktu migracyjnego
Premier Polski Donald Tusk poinformował, że Polska zostanie zwolniona z postanowień europejskiego paktu migracyjnego na rok 2026. Informacja ta pojawiła się w momencie, gdy Komisja Europejska przygotowuje się do rozdzielenia między państwa UE pierwszej „partii” 30 000 osób ubiegających się o azyl.
Zgodnie z postanowieniami paktu, który już wszedł w życie, kraje uznane przez instytucje europejskie za najbardziej narażone na nielegalną imigrację (głównie kraje południowej części kontynentu, takie jak Włochy czy Hiszpania) muszą otrzymać wsparcie od pozostałych państw.
Wsparcie to może przybierać różne formy: albo przeniesienie części migrantów do tych krajów, albo udział finansowy. To właśnie ta kwestia budzi największe kontrowersje. Za każdego odrzuconego imigranta państwo musi wpłacać 20 000 euro rocznie do „funduszu solidarnościowego” przeznaczonego na pomoc krajom „najbardziej narażonym”. Przepis ten jest słusznie krytykowany przez kilka państw członkowskich UE, w szczególności Węgry i Polskę.
Podczas gdy propaganda imigracyjna nakłania nas do uznania, że „imigracja jest szansą i bogactwem”, okazuje się, że państwa trzeba zmuszać do przyjmowania migrantów, a nawet nakładać na nie kary, jeśli odmówią. Nawet Francja, której instytucje i media są liderami narracji sprzyjającej imigracji, próbuje teraz uniknąć udziału w tym procesie, podkreślając swoje działania ratownicze na Morzu Śródziemnym.
W Polsce bardzo krytyczne uwagi prezydenta Karola Nawrockiego na temat paktu migracyjnego skłoniły premiera Donalda Tuska do wynegocjowania z Komisją zwolnienia na rok 2026. Polska ma kilka argumentów na swoją korzyść. Po pierwsze, od 2021 r. znajduje się na pierwszej linii „frontu” wraz z otwarciem nowej trasy nielegalnej imigracji przez Rosję i Białoruś w celu destabilizacji wschodniej flanki UE i NATO.
Po drugie, przyjęła największą liczbę Ukraińców uciekających do Europy przed rosyjską inwazją. Przez Polskę przejechało 2,5 miliona Ukraińców, a ponad milion w niej pozostało. Niewiele krajów wykazało się taką solidarnością wobec tych prawdziwych uchodźców.
Po trzecie, Polacy doskonale widzą konsekwencje masowej imigracji arabsko-muzułmańskiej i afrykańskiej. Przykład Francji, Belgii, Wielkiej Brytanii czy Niemiec pokazuje, że jeśli kraje Europy Środkowej i Wschodniej chcą zachować swoją tkankę społeczną i socjalną, bezpieczeństwo publiczne i fundamenty narodowe, muszą zrobić wszystko, aby nie powtórzyć tych samych błędów, które popełniły kraje zachodnie. Konieczne i nadrzędne jest zdecydowane przeciwstawienie się wszelkim próbom narzucenia im imigracji z krajów o odmiennej kulturze i cywilizacji.
Polska opinia publiczna dobrze to rozumie i domaga się od Donalda Tuska uzyskania takiego zwolnienia dla Polski. Premier oświadczył na swoim koncie na Twitterze/X: „Tak jak mówiłem, Polska nie będzie przyjmować migrantów w ramach paktu migracyjnego. Ani płacić za to. To już decyzja. Robimy, nie gadamy!”. Komisja musi teraz zatwierdzić polski wniosek o wyłączenie, co da Warszawie rok wytchnienia.
Nie można jednak długo funkcjonować w ten sposób. Czy co roku będziemy musieli negocjować z Komisją w ten sam sposób, aby chronić nasze granice? To nie ma sensu. Pakt migracyjny należy uchylić, a następnie zastąpić go niezwykle restrykcyjną polityką imigracyjną: nielegalna imigracja musi być surowo zwalczana, należy zlikwidować zachęty do imigracji, należy wywrzeć zbiorową presję na kraje pochodzenia (zwłaszcza w Afryce i na Bliskim Wschodzie), aby przyjęły z powrotem swoich emigrantów, oraz należy stopniowo zamykać legalne szlaki imigracyjne spoza Europy. Lewica, media i stowarzyszenia będą krzyczeć o skandalu i braku humanitaryzmu? Niech krzyczą. Świat biznesu będzie mówił o „potrzebie imigracji ze względu na funkcjonowania gospodarki”? Niech się modernizuje i reformuje. Międzynarodowe instytucje i trybunały będą grozić? Bez nas i naszego finansowania nie mogą istnieć.
Masowa imigracja – i wynikające z niej tragiczne zmiany kulturowe i cywilizacyjne – jest bez wątpienia jednym z największych wyzwań, przed jakimi stoi Zachód w XXI wieku. Czas zdać sobie z tego sprawę.
Francja krajem azylu, nieuczciwe obliczenia
Stowarzyszenie „France terre d’asile” opublikowało raport, w którym promuje legalizację nielegalnych imigrantów i zwiększenie przepływów migracyjnych. „Bardziej humanitarna i skuteczna polityka migracyjna przyniosłaby 3,3 mld euro rocznie” – czytamy w raporcie stowarzyszenia kierowanego przez byłą socjalistyczną minister Najat Vallaud-Belkacem. Dalej czytamy: „Nasza obecna polityka migracyjna to podwójna strata: strata ludzka, niegodna naszej Republiki, oraz strata finansowa, która kosztuje podatników miliardy”.
Argumenty przedstawione w dokumencie mają charakter czysto ekonomiczny i są oparte wyłącznie na jednym aspekcie, tj. związanym z dochodami państwa: imigranci pracują, więc płacą składki na ubezpieczenie społeczne. „Uregulowanie statusu 250 000 nielegalnych pracowników […] przyniosłoby 2,9 mld euro rocznie dodatkowych dochodów z podatków i składek na ubezpieczenie społeczne” – wyjaśnia pani Vallaud-Belkacem.
Jest to niezwykle nieuczciwy manewr, który nikogo nie oszuka. Jeśli imigranci płacą składki, to otrzymują również pomoc społeczną, w tym imigranci nielegalni. Samo AME (bezpłatna pomoc medyczna dla nielegalnych imigrantów) kosztuje nas ponad 1 mld euro rocznie. Jeśli dodamy do tego pomoc w zakresie zakwaterowania i zasiłki socjalne dla osób ubiegających się o azyl, łatwo osiągniemy kwotę 3 mld euro. A dotyczy to tylko nielegalnych imigrantów!
To nie wszystko. Nie można zapominać o kosztach integracji, bezpieczeństwa i wymiaru sprawiedliwości. Populacje imigrantów mają wyższy wskaźnik przestępczości niż populacje lokalne, wymagają również większego zaangażowania państwa w celu zapewnienia im edukacji i integracji na rynku pracy. Rezultaty są często mieszane: wskaźnik zatrudnienia cudzoziemców jest systematycznie niższy niż wskaźnik zatrudnienia Francuzów.
Nie można pominąć kwestii bezpieczeństwa. Zamieszki, które wybuchły po śmierci młodego przestępcy Nahela Merzouka w 2023 roku, spowodowały szkody szacowane na prawie 800 milionów euro. Nie wspominając już o codziennym braku bezpieczeństwa – który wymaga dodatkowych inwestycji w policję i więzienia, walkę z handlem narkotykami i przeciwdziałanie zamachom terrorystycznym. Wreszcie niepewność kulturowa i pogorszenie wizerunku Francji na arenie międzynarodowej stanowią niemierzalne koszty.
Stowarzyszenie France terre d’asile, hojnie dotowane przez państwo kwotą 50 milionów euro rocznie, przedstawia zatem głęboko nieuczciwą i niebezpieczną analizę. Masowa legalizacja nielegalnych imigrantów może tylko wywołać nowe fale migracyjne, a tym samym pogorszyć sytuację Francji i Europy.
Marsz Niepodległości – ksenofobiczna i antysemicka manifestacja?
Wiele liberalnych mediów określiło Marsz Niepodległości w Warszawie, który odbył się 11 listopada 2025 r., jako ksenofobiczny i antysemicki. Opierają się one na niektórych hasłach obecnych wśród uczestników.
Co roku uczestniczę w tym wydarzeniu i nigdy nie spotkałem się z wrogimi reakcjami wobec mojej osoby. Często towarzyszę grupom Francuzów, którzy przyjeżdżali specjalnie na tę okazję, aby wyrazić swoje poparcie dla tego patriotycznego impulsu, który rzadko można zaobserwować w krajach Europy Zachodniej, i mogę tylko stwierdzić, że między Francuzami a Polakami panuje dobra atmosfera.
Czasami dołączam również do grupy znanych i dobrze widocznych polskich Żydów. Również w tym kontekście nigdy nie spotkałem się z nieprzyjemnymi reakcjami. Rzeczywiście można dostrzec nieeleganckie, a nawet obraźliwe transparenty. Na manifestacji pojawiają się również osoby budzące duże kontrowersje. Gdyby jednak Marsz Niepodległości był wydarzeniem ksenofobicznym i antysemickim, osoby takie jak ja byłyby natychmiast atakowane przez ekstremistów, a tak nigdy nie jest. Widziałem nawet osoby czarnoskóre, które nigdy nie są niepokojone.
Progresywiści tak bardzo nienawidzą przejawów patriotyzmu, że są gotowi zrobić wszystko, aby go zdyskredytować. Patriotyzm powinien, według nich, pozostać ograniczony do sportu lub mniej istotnych wydarzeń kulturalnych, takich jak Eurowizja. Poza tymi wyjątkami nie wolno okazywać miłości do ojczyzny, narodu, kultury i cywilizacji. Jest to postrzegane jako szowinistyczny i anachroniczny nacjonalizm, podczas gdy według naszych „oświeconych” elit powinniśmy wkroczyć w nowy, zglobalizowany, wykorzeniony i wyemancypowany świat. Kontynuujmy więc energiczne wyrażanie naszego sprzeciwu wobec tych elit, które są oderwane od rzeczywistości.
Nathaniel Garstecka
