Tajemnice rzymskiego miasta Metlosedum. Badacze odkopali starożytny domus

W trakcie wykopalisk prowadzonych na terenie miasta Melun w regionie Île-de-France we Francji archeolodzy odkryli znaczące struktury z dawnego starożytnego rzymskiego miasta, jakie znajdowało się w tym miejscu – Metlosedum. Odsłonięte przez badaczy pozostałości ujawniły, iż był to jeden z najbardziej zaawansowanych ośrodków miejskich, jaki znajdował się na terenie rzymskiej prowincji Galia Lugduńska.

Metlosedum – jedno z najważniejszych miast Galii Lugduńskiej

Znajdujące się w odległości około 40 kilometrów na południowy wschód od Paryża Melun, znane w czasach rzymskich jako Metlosedum, było kluczowym miastem położonym w rzymskiej prowincji Galia Lugduńska (Gallia Lugdunensis). Ten usytuowany pomiędzy płaskowyżami Brie i Gâtinais ośrodek miejski leżał w strategicznym miejscu, w którym to zbiegały się lądowe i rzeczne szlaki handlowe, informuje portal „Arkeonews„.

Metlosedum było położone na terenach galijskiego plemienia Senonów, którego stolica znajdowała się na obszarze dzisiejszego miasta Sens. Miasto to znajdowało się w strategicznej części ziem znajdujących się pod władzą plemienia Senonów, gdyż znajdowało się ono na granicy Senonów z innymi galijskimi plemionami, takimi jak: Paryzjowie, Karnutowie, czy Meldowie.

Wykopaliska, prowadzone przez Miejską Służbę Archeologiczną Melun, SDASM oraz Narodowy Instytut Badań Archeologicznych Prewencyjnych (INRAP), koncertują się na należącej do gminny miejskiej działki o powierzchni 3,5 tys. metrów kwadratowych. Znajduje się ona na skrzyżowaniu dwóch głównych rzymskich dróg: wschód–zachód (decumanus), przebiegającej pod dzisiejszą ulicą rue de Belle Ombre, oraz północ–południe (cardo), pokrywającej się z ulicą rue de Dammarie. Te arterie wyznaczają starożytną siatkę ulic Melun, potwierdzając zorganizowany charakter miejskiej zabudowy.

Rzymski domus i piwnica

W trakcie prac archeologicznych naukowcy zidentyfikowali dwa główne sektory dawnej rzymskiej zabudowy starożytnego Melun. W zachodniej części miasta odkryli duży prostokątny rzymski domus o powierzchni ponad 700 metrów kwadratowych. Pomimo częściowej rozbiórki tych budowli w starożytności, zachowały się fragmenty ich fundamentów wykonane z kamienia spojonego zaprawą wapienną, które wyznaczają układ pomieszczeń rozmieszczonych wokół centralnego dziedzińca.

Jednym z najciekawszych znalezisk jest dobrze zachowana piwnica na północno-zachodnim krańcu budynku. Znajduje się ona głębokość 2,2 metra, posiada ściany z zaprawy wapiennej, szyb wentylacyjny oraz wbudowane wnęki, a prowadzi do niej trójbiegowa klatka schodowa. W strukturę piwnicy wkomponowany został fragment rzymskiej kolumny, co stanowi przykład wtórnego wykorzystania materiałów w architekturze rzymskiej.

Pomiędzy tymi strefami znajdują się otwarte przestrzenie zawierające magazyny jamowe, niewielkie nieobmurowane piwniczki oraz osiem starożytnych studni, które zostały zbudowane z nieobrobionych bloków wapiennych. Te elementy architektoniczne świadczą o przenikaniu się funkcji mieszkalnych i gospodarczych w rzymskim krajobrazie miejskim, choć jak dotąd nie znaleziono wyraźnych śladów działalności rzemieślniczej ani przemysłowej.

Ze względu na fragmentaryczny charakter zachowanych struktur, wciąż nie jest jasne, czy zachodnia i wschodnia zabudowa stanowiły dwie odrębne rezydencje, czy też części jednego, rozległego kompleksu o powierzchni przekraczającej 2 tys. metrów kwadratowych, co stanowiłoby wyjątkowo dużą skalę jak na rzymską architekturę mieszkalną w tym regionie.

Marcin Jarzębski