Reflexions na Niedzielę. Nowe zagrożenie dla wolności słowa?
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
Nouvelle menace sur la liberté d’expression?
La nouvelle idée de la ministre déléguée chargée de «l’Égalité entre les femmes et les hommes et de la Lutte contre les discriminations» (Comment cela peut-il même exister ?), Aurore Bergé, est particulièrement brillante. Alors que le gouvernement cherche désespérément des économies, allant même jusqu’à proposer de supprimer deux jours fériés, la ministre n’a rien trouvé de mieux que d’annoncer que l’Etat allait financer un projet de «lutte contre les propos haineux en ligne».
La liberté d’expression en Europe et en France n’est visiblement, selon nos gouvernement, pas assez contrôlée, pour ne pas dire réprimée. Au Royaume-Uni et en Allemagne, de simples citoyens se retrouvent devant les tribunaux pour avoir partagé leur opposition à l’immigration massive ou à la banalisation de la propagande transsexualiste. En Pologne, la victoire de Karol Nawrocki à l’élection présidentielle a sans doute empêché le passage d’une loi qui aurait restreint la libre parole afin de «protéger les minorités».
Concrètement, le projet d’Aurore Bergé consiste à financer des associations progressistes afin que celles-ci soient en mesure de surveiller davantage les réseaux sociaux et remonter jusqu’à l’Arcom (Autorité de régulation de la communication audiovisuelle et numérique) les «délits numériques» constatés. L’organisme se chargera de faire retirer les propos concernés. Sont visés entre autres les messages à caractère «anti-musulman» ou «misogyne». Les associations partenaires sont connues et reconnues dans le milieu institutionnel progressiste. On y retrouve par exemple SOS Racisme, SOS Homophobie, le Planning familial ou la Licra.
La ministre ne cache pas ses intentions: «Ces associations sont déjà aidées financièrement, mais elles vont l’être encore plus pour qu’elles puissent recruter des gens qui vont être dédiés à la lutte contre la haine en ligne». Ce sont ainsi des organisations militantes et politisées à gauche qui jugeront si nous avons le droit de nous exprimer ou pas. «C’est un enjeu démocratique majeur, c’est un enjeu de santé publique pour nos enfants, pour nos adolescents», poursuit sans honte aucune Aurore Bergé.
Utiliser de cette manière les enfants pour faire avancer l’agenda progressiste est indigne d’une haute représentante de l’Etat français. La santé publique pour les enfants, c’est au contraire interdire aux lobbies homosexualistes et transsexualistes de militer auprès des classes de maternelle ou de primaire, afin de ne pas bouleverser leur psychologie. C’est aussi empêcher que des centres d’accueil de clandestins en provenance d’Afrique ou du Proche-Orient ne soient ouverts à proximité des écoles. Mais affirmer ceci, c’est sans doute, selon la ministre, «faire le jeu de la Russie et de l’extrême-droite». De cette manière, on décrédibilise le conservatisme le plus basique en l’assimilant au diable même auprès de l’opinion publique.
Il faut croire que ça marche, des libéraux classiques reprenant cette manipulation éhontée afin d’accuser les politiciens de droite d’être des poutinistes en puissance. C’est ce que subit par exemple le nouveau président polonais Karol Nawrocki, qualifié d’«atout du Kremlin» pour s’être opposé aux délires progressistes du camp centriste de Donald Tusk.
Le progressisme contre les nations
Revenons-en à notre progressisme. Qu’est-il donc? La croyance dogmatique que nous avons le devoir moral de nous diluer dans l’idéologie diversitaire et dans un humanisme largement dévoyé. S’y opposer, ou juste exprimer des doutes sur la direction que prend notre société, c’est être un réactionnaire, un ennemi du progrès, qu’il faut dénoncer aux autorités comme jadis on dénonçait le Juif à la Gestapo ou le bourgeois au GPU. La dénonciation, ou plutôt la délation, technique déjà utilisée par le passé par les révolutionnaires nationaux-socialistes et internationaux-socialistes.
La nouvelle identité, occidentale uniquement – bien évidemment, doit être multiculturelle, multiethnique, multisexuelle, et doit impérativement se construire sur les ruines de l’ordre précédent. Le mâle blanc judéo-chrétien et patriarcal porte sur lui l’intégralité du poids de la culpabilité pour les fautes de l’humanité. Son rôle est désormais de payer, littéralement, puis de disparaitre, afin de laisser sa place à une nouvelle société, «créolisée» comme l’exprime Jean-Luc Mélenchon. Effacer son identité, disparaître pour expier les crimes que la gauche lui attribue.
Les tenants de l’apaisements et du statut quo répondront que l’on ne peut pas appeler cela une dictature, une tyrannie ou un totalitarisme. «Ca n’a rien à voir avec les vraies dictatures qui sont en Russie, en Chine, en Iran ou en Corée du nord». La manœuvre est facile, elle empêche de réfléchir, elle réduit le débat à des carricatures. Bien évidemment, nous ne sommes pas sous les Mollah ou sous le PCC. C’est cependant l’un des grands succès du progressisme, de se servir de ces comparaisons fallacieuses pour avancer et décrédibiliser les opposants.
Sous prétexte qu’Emmanuel Macron n’est pas Kim Jong Un, il faudrait tout laisser passer sans sourciller, sans questionner, sans critiquer? C’est le meilleur moyen de finir par se retrouver véritablement un jour sous un régime totalitaire. Même paré des atours de la République, de la démocratie et du progrès. Après tout, les régimes du bloc de l’est n’étaient-ils pas des «démocraties populaires» et la Chine n’est-elle pas une «République populaire»?
Quel avenir pour nos nations? La question doit être posée. L’effondrement démographique ne serait pas un problème en soi, si nos gouvernements étaient capables de réformer la société. Liquider le système de retraites par répartition, automatiser et robotiser l’économie, miser sur la professionnalisation de l’enseignement, tout en rehaussant le niveau des filières générales et des études, afin qu’une véritable élite intellectuelle émerge.
Nous n’avons pas besoin d’une horde innombrable de sociologues, d’avocats et de managers médiocres. Nous avons besoin d’ingénieurs de qualité et d’une industrie compétitive et performante. Ainsi, nous ne serons pas obligés de continuer à faire venir une main d’œuvre étrangère bon marché pour satisfaire les lobbies du business. Mais pour cela, nos dirigeants devraient être mus par le souci du bien commun et par la survie de nos nations, de notre civilisation, ce qui passe par la sauvegarde de notre histoire.
Brader notre identité pour quelques économies?
C’est en cela qu’est choquante, mais finalement pas surprenante, l’idée du premier ministre François Bayrou de supprimer deux jours fériés chômés pour «remettre les Français au travail» et ainsi tenter de combler les énormes déficits de la France. Il n’a sans doute pas choisi ces deux jours au hasard: le lundi de Pâques et le 8 mai, commémorant la victoire sur l’Allemagne nazie en 1945. Porter un coup symbolique à notre identité chrétienne et à notre histoire récente, uniquement pour que les bons chiffres s’alignent dans le fichier Excel d’un fonctionnaire de Bercy.
Le mal est insondable, tandis que les bénéfices, eux, sont douteux. Nos déficits dérapent systématiquement, d’année en année, malgré les beaux discours et les mêmes fichiers Excel. Si la France ne sombre pas encore, c’est uniquement parce qu’elle s’appuie sur l’héritage de son excellence passé, de ses conquêtes techniques et industrielles, de son prestige international bâti au cours des siècles par les rois, les empereurs et les présidents jusqu’à Charles de Gaulle. Ceux qui n’ont jamais songé à bazarder notre identité pour économiser un point de déficit.
François Bayrou essaie-t-il ainsi de sauver sa place? Dans ce cas, cela en dit long sur ceux qui lui offriront ce succès éphémère. Cherche-t-il, à l’inverse, à provoquer une motion de censure et ne pas avoir à travailler sur un budget 2026 qui s’annonce plus que compliqué? Dans ce cas, cela en dit long sur lui-même et de ceux qui lui ont confié la fonction de premier ministre. Au lieu de toucher à notre identité, il ferait mieux de s’occuper des nombreux gaspillages, comme celui dont est actuellement fière la ministre Aurore Bergé.
Réflexions na niedzielę
Nowe zagrożenie dla wolności słowa?
Nowy pomysł minister ds. „równości płci i walki z dyskryminacją” (jak może coś takiego w ogóle istnieć?), Aurore Bergé, jest wyjątkowo błyskotliwy. Podczas gdy rząd desperacko poszukuje oszczędności, posuwając się nawet do propozycji zniesienia dwóch dni świątecznych, pani minister nie znalazła nic lepszego niż ogłoszenie, że państwo sfinansuje projekt „walki z mową nienawiści w internecie”.
Według naszych rządów wolność słowa w Europie i we Francji najwyraźniej nie jest wystarczająco kontrolowana, żeby nie powiedzieć – represjonowana. W Wielkiej Brytanii i Niemczech zwykli obywatele stają przed sądami za wyrażanie sprzeciwu wobec masowej imigracji lub propagandy transseksualnej. W Polsce zwycięstwo Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich prawdopodobnie zapobiegło uchwaleniu ustawy, która ograniczyłaby wolność słowa w celu „ochrony mniejszości”.
Konkretnie projekt Aurore Bergé polega na finansowaniu progresywistycznych stowarzyszeń, aby mogły w większym stopniu monitorować sieci społecznościowe i zgłaszać do Arcom (Urząd Regulacji Komunikacji Audiowizualnej i Cyfrowej) stwierdzone „przestępstwa cyfrowe”. Organ ten będzie odpowiedzialny za usuwanie takich treści. Celem są między innymi wiadomości o charakterze „antymuzułmańskim” lub „mizoginicznym”. Stowarzyszenia partnerskie są znane i uznane w środowisku postępowych instytucji. Należą do nich na przykład SOS Racisme, SOS Homophobie, Planning familial lub Licra.
Minister nie ukrywa swoich zamiarów: „Stowarzyszenia te już otrzymują wsparcie finansowe, ale będą je otrzymywać w jeszcze większym stopniu, aby mogły zatrudniać osoby, które będą zajmować się walką z nienawiścią w internecie”. O tym, czy mamy prawo wyrażać swoje opinie, będą więc decydować lewicowe organizacje aktywistyczne i polityczne. „Jest to ważna kwestia demokratyczna, kwestia zdrowia publicznego naszych dzieci i nastolatków” – kontynuuje bez cienia wstydu Aurore Bergé.
Wykorzystywanie dzieci w ten sposób do promowania progresywistycznej agendy jest niegodne wysokiego urzędnika państwa francuskiego. Zdrowie publiczne dzieci oznacza w rzeczywistości zakazanie lobby homoseksualistycznemu i transseksualistycznemu prowadzenia działalności wśród przedszkolaków i uczniów szkół podstawowych, aby nie zaburzać ich psychiki. Oznacza to również zapobieganie otwieraniu ośrodków dla nielegalnych imigrantów z Afryki lub Bliskiego Wschodu w pobliżu szkół. Jednak według minister stwierdzenie tego jest niewątpliwie „grą na rękę Rosji i skrajnej prawicy”. W ten sposób dyskredytuje się najbardziej podstawowy konserwatyzm, utożsamiając go w opinii publicznej z samym diabłem.
Wydaje się, że to działa, ponieważ klasyczni liberałowie powtarzają tę bezwstydną manipulację, aby oskarżać prawicowych polityków o bycie „putinistami”. Tak jest na przykład w przypadku nowego prezydenta Polski Karola Nawrockiego, nazwanego „atutem Kremla” za sprzeciwianie się postępowym fantazjom centrystycznego obozu Donalda Tuska.
Postępowość przeciwko narodom
Wróćmy zatem do naszego progresywizmu. Czym on jest? Dogmatycznym przekonaniem, że mamy moralny obowiązek rozpływać się w ideologii różnorodności i w szeroko sprzeniewierzonym humanizmie. Sprzeciwianie się temu lub po prostu wyrażanie wątpliwości co do kierunku, w jakim zmierza nasze społeczeństwo, oznacza bycie reakcjonistą, wrogiem postępu, którego należy zgłaszać władzom, tak jak dawniej zgłaszano Żydów do Gestapo lub burżujów do GPU. Denuncjowanie, a raczej donoszenie, to technika stosowana już w przeszłości przez rewolucjonistów narodowo-socjalistycznych i międzynarodowo-socjalistycznych.
Nowa tożsamość, oczywiście wyłącznie zachodnia, musi być wielokulturowa, wieloetniczna, wieloseksualna i koniecznie musi być zbudowana na ruinach poprzedniego porządku. Biały, judeochrześcijański i patriarchalny mężczyzna ponosi całą winę za grzechy ludzkości. Jego rolą jest teraz zapłacić, dosłownie, a następnie zniknąć, aby ustąpić miejsca nowemu społeczeństwu, „kreolizowanemu”, jak to ujął Jean-Luc Mélenchon. Biały mężczyzna powinien wymazać swoją tożsamość, zniknąć, aby odpokutować za zbrodnie, które przypisuje mu lewica.
Zwolennicy status quo odpowiedzą, że nie można tego nazwać dyktaturą, tyranią ani totalitaryzmem. „Nie ma to nic wspólnego z prawdziwymi dyktaturami, jakie istnieją w Rosji, Chinach, Iranie czy Korei Północnej”. Manewr ten jest łatwy, uniemożliwia refleksję i sprowadza debatę do karykatury. Oczywiście nie jesteśmy pod rządami mułłów ani Komunistycznej Partii Chin. Jest to jednak jedno z wielkich osiągnięć progresywizmu, polegające na wykorzystywaniu tych fałszywych porównań do szerzenia swojej agendy i dyskredytowania przeciwników.
Czy pod pretekstem, że Emmanuel Macron nie jest Kim Dzong Unem, należy wszystko akceptować bez mrugnięcia okiem, bez zadawania pytań, bez krytyki? To najlepszy sposób, aby pewnego dnia naprawdę znaleźć się pod rządami totalitaryzmu. Nawet jeśli będzie on przybrany w szaty republiki, demokracji i postępu. W końcu reżimy bloku wschodniego nie były „demokracjami ludowymi”, a Chiny nie są „republiką ludową”?
Jaka przyszłość czeka nasze narody? Należy zadać to pytanie. Upadek demograficzny nie byłby problemem samym w sobie, gdyby nasze rządy były w stanie zreformować społeczeństwo – poprzez likwidację systemu emerytur repartycyjnych, automatyzację i robotyzację gospodarki, postawienie na profesjonalizację nauczania, przy jednoczesnym podniesieniu poziomu kształcenia ogólnego i studiów, tak aby wyłoniła się prawdziwa elita intelektualna.
Nie potrzebujemy niezliczonej rzeszy przeciętnych socjologów, prawników i menedżerów. Potrzebujemy wysokiej klasy inżynierów oraz konkurencyjnego i wydajnego przemysłu. Dzięki temu nie będziemy zmuszeni do dalszego sprowadzania taniej siły roboczej z zagranicy, aby zadowolić lobby biznesowe. Aby jednak tak się stało, nasi przywódcy powinni kierować się troską o dobro wspólne i przetrwanie naszych narodów, naszej cywilizacji, co wymaga na przykład ochrony naszej historii.
Czy warto sprzedawać naszą tożsamość dla kilku oszczędności?
Właśnie dlatego szokująca, ale ostatecznie nie zaskakująca jest idea premiera François Bayrou, aby zlikwidować dwa dni świąteczne, aby „Francuzi wrócili do pracy”, i w ten sposób spróbować ograniczyć ogromne deficyty Francji. Z pewnością nie wybrał tych dwóch dni przypadkowo: poniedziałek wielkanocny i 8 maja, upamiętniający zwycięstwo nad nazistowskimi Niemcami w 1945 roku. Symboliczny cios wymierzony w naszą chrześcijańską tożsamość i najnowszą historię, tylko po to, aby w pliku Excel jakiegoś anonimowego urzędnika z ministerstwa finansów znalazły się poprawne cyferki.
Zło jest niezgłębione, a korzyści z takich posunięć są wątpliwe. Nasze deficyty systematycznie rosną z roku na rok, pomimo pięknych przemówień i tych samych arkuszy Excela. Jeśli Francja jeszcze nie upadła, to tylko dlatego, że opiera się na dziedzictwie swojej dawnej świetności, osiągnięciach technicznych i przemysłowych, międzynarodowym prestiżu budowanym przez wieki przez królów, cesarzy i prezydentów, aż po Charles’a de Gaulle’a. Właśnie ci, którzy nigdy nie myśleli o odrzuceniu naszej tożsamości, aby zaoszczędzić jeden punkt procentowy deficytu.
Czy François Bayrou próbuje w ten sposób uratować swoje stanowisko? Jeśli tak, to wiele mówi to o tych, którzy zapewnią mu ten efemeryczny sukces. A może przeciwnie, stara się sprowokować wniosek o wotum nieufności, aby nie musieć pracować nad budżetem na 2026 r., który zapowiada się jako bardzo skomplikowany? W takim przypadku wiele mówi to o nim samym i o tych, którzy powierzyli mu funkcję premiera. Zamiast ingerować w naszą tożsamość, lepiej byłoby, gdyby zajął się licznymi przypadkami marnotrawstwa, takimi jak ten, z którego obecnie dumna jest minister Aurore Bergé.
Nathaniel Garstecka
