Wartości są coś warte dopiero wtedy, kiedy trzeba za nie zapłacić polityczną cenę. Standard, którego przestrzegamy wyłącznie wtedy, gdy uderza w przeciwnika, nie jest żadnym standardem, tylko tak jaskrawym przykładem hipokryzji, że aż razi w oczy.

Możliwe, że obecny obóz władzy wpadł w jakiś stan myślowego rozchwiania i czyni rzeczy aż tak nonsensowne i niebezpieczne, gdyż przestał sam rozumieć polityczny sens swoich działań.

Sytuacja wymaga szybkiego podjęcia odpowiedzialnych rozmów na temat nowego układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.

Sowietami kierowała nienawiść klasowa, nowy porządek chcieli budować na gruzach starego – nie drogą porozumienia dyplomatycznego, ale niszczenia fundamentów cywilizacji opartej na rzymskim prawie, greckiej filozofii i chrześcijańskiej moralności.

To właśnie Maciej Berek jest autorem (oczywiście na rozkaz premiera) sławetnej uchwały rządowej 162 z 18 grudnia 2024 roku, mocą której rząd Tuska przyznał sobie prawo zawieszenia mocy kilkunastu przepisów konstytucyjnych, które w aktualnej walce z PiS-em były mu akurat niewygodne.

Były premier chce się koniecznie pokazać jako ktoś, kim nie jest.

Coraz częściej nabieram przekonania, że niektóre, na pozór „ładnie wyglądające” instytucje ustrojowe tracą sens w warunkach współczesnej demokracji. Powód tego jest prosty – znika bowiem kontekst kultury i polityki, który nadawał sens ich istnieniu.

Jak każde duże miasto i stolica Warszawa bywa nielubiana przez resztę kraju. Ale w historii potrafiła udowodnić, że przyjmując pewne korzyści wynikające ze statusu miasta stołecznego, potrafi z nawiązką wypełnić obowiązki, które z tego wynikają.

Co dzieje się z państwem, kiedy obywatel przestaje być dla niego podmiotem, a staje się elementem procedury, materiałem sprawy, zasobem, którym można zarządzać? Gdzie przebiega granica uprawnień państwa wobec człowieka i co dzieje się wtedy, gdy władza przestaje tę granicę dostrzegać?