Réflexions na Niedzielę. Skrajna lewica przeciwko Némésis
Swoimi refleksjami z Czytelnikami Gazety na Niedzielę dzieli się mieszkający wśród nas dziennikarz Nathaniel Garstecka. Refleksje o Polsce i Polakach, zdziwienia i fascynacje. Tekst publikujemy w językach francuskim i polskim.
Réflexions d’un dimanche
L’extrême-gauche contre Némésis
La guerre est déclarée. Après des années de montée des tensions, la gauche a décidé de ne plus tolérer l’existence du collectif Némésis, mouvement féministe de droite dont la visibilité ne fait que croître. L’étincelle qui a mis le feu aux poudres a été la mort du jeune Quentin Deranque, tué par des militants de gauche radicale alors qu’il assurait la sécurité de Némésis lors d’une manifestation.
Alice Cordier, directrice du collectif Némésis, a décrit à «Wszystko co Najwazniejsze», en juillet 2024, le contexte de la naissance de ce mouvement: «Némésis est une association née il y a cinq ans, en 2019. En tant que jeunes femmes, nous avons dit « ça suffit ! ». Le harcèlement sexuel est souvent perpétré par des immigrés clandestins, des individus qui rôdent, profitent des acquis sociaux français et se comportent de manière inacceptable. Par exemple, à Paris, en Île-de-France, deux tiers des délits à caractère sexuel dans les transports en commun sont commis par des étrangers, majoritairement d’origine africaine, nord-africaine, indienne et pakistanaise».
Parmi les objectifs que s’est fixés Némésis, il y a la «dénonciation de l’impact dangereux de l’immigration de masse sur les femmes occidentales afin que ce sujet devienne un débat public» et la «promotion de la civilisation européenne, non pas comme ayant réduit les femmes au rôle d’objet, mais comme le berceau de leur épanouissement». Une position à rebours total de ce qu’est devenu le féministe progressiste «mainstream», qui ne cible que l’«homme blanc occidental» tout en évitant soigneusement d’évoquer la violence sexuelle de certains milieux immigrés.
Némésis ne compte pas remplacer le féminisme «traditionnel». Il laisse les thématiques liées à l’avortement ou à la place de la femme dans le monde de l’entreprise à ceux qui se spécialisent dans ces domaines. Il assume de se concentrer sur les violences contre les femmes, en particulier celles qui sont volontairement masquées par les féministes de gauche, à savoir celles commises par les milieux immigrés. Cela rend en réalité le féminisme de droite complémentaire du féminisme de gauche, ce que nient les militants progressistes.
A partir de sa création, Némésis n’a fait que gagner en popularité auprès des cercles patriotes, conservateurs et de droite. Notamment grâce à ses actions (toutes pacifiques) visant à intégrer la question des délinquants sexuels immigrés au débat public français. A un tel point qu’il est devenu incontournable dans le paysage politico-médiatique de droite. Cela ne pouvait évidemment pas plaire à une gauche intolérante et dogmatique, et les filles du collectif ont commencé à craindre pour leur sécurité.
Dans l’entretien accordé à «Wszystko co Najwazniejsze», Alice Cordier évoque le député antifa Raphael Arnault: «Cet homme m’a déjà menacé de mort. Il est fiché S et a été condamné pour violences. LFI a présenté aux élections législatives de 2024 des militants extrémistes, notamment du groupe La Jeune Garde. Ce sont ces mêmes personnes qui nous ont agressées, frappées et qui tentent de nous chasser avec une extrême brutalité lors de nos actions».
Le 14 février 2026, Némésis manifeste à Lyon contre la venue de l’eurodéputée Rima Hassan, proche du Hamas palestinien, pour une conférence à l’Institut d’études politiques de Lyon. Des affrontements ont lieu, les membres de Némésis sont attaquées, des militants de droite s’interposent et son attaqués à leur tour. Quentin Deranque, 23 ans, est isolé par plusieurs membres de la Jeune Garde, mouvement de gauche radicale pourtant dissous, et frappé à mort. Cet évènement a mis la lumière sur la violence des milieux d’extrême-gauche et notamment sur Raphael Arnault, fondateur de la Jeune Garde et député LFI élu en juillet 2024 grâce au soutien des socialistes au second tour et à un bon report de voix d’électeurs centristes.
Le lynchage de Quentin Deranque ayant été filmé, l’opinion publique a légitimement été choquée par les images. Cela a suscité, dans les rangs de la gauche, le besoin de réagir. Tout d’abord, la gauche modérée a semblé prendre ses distances avec LFI et Raphael Arnault. Sans pourtant aller jusqu’au bout de la rupture, du fait de la proximité des élections municipales de mars 2026. Il était néanmoins hors de question de laisser Némésis être reconnu comme victime. Des responsables de LFI ont donc lancé une opération massive de fascisation, grand classique du fonctionnement de la gauche, contre Alice Cordier. La députée européenne LFI Emma Fourreau l’a ouvertement qualifié de nazie et de SS. Cette action a été soutenue par d’autres parlementaires LFI comme Thomas Portes, Antoine Léaument et Manon Aubry.
En réaction, Alice Cordier a déclaré porter plainte: «Ça suffit. Mon avocat a déposé aujourd’hui 33 plaintes pour injures publiques, 50 pour diffamation, 37 pour incitation à la violence. Sont concernés Jean-Luc Mélenchon, Thomas Portes, Paul Vannier ou encore Emma Fourreau», a-t-elle écrit sur ses réseaux sociaux.
Faire tomber Némésis semble être devenu une nécessité pour la gauche radicale, tant le féminisme de droite est gênant pour elle. L’augmentation des agressions sexuelles commises par certains immigrés porte un coup à la rhétorique classique de la «culpabilité blanche». En particulier dans un contexte de retour en force des idées patriotes dans le débat public, à un an d’élections présidentielles qui s’annoncent très particulières. En effet, la probabilité que le candidat du Rassemblement National (sans doute Jordan Bardella) affronte au second tour celui de LFI (Jean-Luc Mélenchon) est plutôt élevée, ce qui entrainerait une nouvelle hausse des tensions politiques et sociales.
La lutte contre l’homophobie recule face à l’islam
La Ligue de Football Professionnel recule finalement face aux comportements de certains joueurs musulmans. «La LFP abandonne les couleurs arc-en-ciel sur les maillots des joueurs sur une journée de Ligue 1 dédiée à la lutte contre l’homophobie», écrit le quotidien sportif «L’Equipe». «Chaque année, la journée dédiée à la lutte contre l’homophobie était gâchée par une poignée de joueurs qui refusaient de s’y associer. Certains allaient même jusqu’à refuser de jouer et de porter le maillot aux couleurs arc-en-ciel, symbole de la communauté LGBTQIA+», détaille le journaliste Alexis Danjon, en citant les exemples d’Idrissa Gueye, Abdou Diallo, Mostafa Mohamed, Saïd Hamulic, Moussa Diarra, Zakaria Aboukhlal, Mohamed Camara, Ahmed Hassan et Nemanja Matic.
L’homophobie de certains milieux musulmans n’est une surprise pour personne. L’homosexualité est en effet punie de mort dans plusieurs pays islamiques comme l’Iran, l’Arabie Saoudite, la Somalie, l’Afghanistan, le Pakistan, le Qatar ou les Emirats arabes unis. Dans d’autres, elle est «juste» illégale: Algérie, Maroc, Tunisie, Egypte, Sénégal, Liban, Irak, Syrie, Soudan ou Cameroun. Il est évident que l’immigration massive en provenance de ces pays constitue une menace pour les communautés homosexuelles occidentales. Dernier exemple en date: le principal suspect dans l’affaire des meurtres homophobes commis dans le Val-de Marne en aout 2025 est un immigré Tunisien adepte d’un islam rigoriste. De plus, selon une étude IFOP de juin 2019, 30% des musulmans estiment que les violences contre les homosexuels sont «parfois compréhensibles» (contre 9% des catholiques).
Dans ce contexte, les accusation d’homophobie contre les conservateurs polonais ou hongrois paraissent ridicules en comparaison à la véritable violence ciblant les homosexuels dans les banlieues françaises islamisées.
L’Espagne, à nouveau porte d’entrée de l’immigration massive
En 726, les musulmans achèvent la phase initiale de la conquête de l’Espagne avant de se tourner vers les razzias dans le sud de la France. 1300 ans plus tard, le premier ministre espagnol Pedro Sanchez régularise 500 000 immigrés clandestins et leur accorde un accès facilité au système médical espagnol.
Même si l’immense majorité des migrants régularisés est d’origine sud-américaine, le nombre d’immigrés musulmans et africains augmente régulièrement en Espagne, ce que l’on a pu constater au cours de la crise des arrivées massives aux îles Canaries.
Au VIIIème siècle, les Omeyyades étaient parvenus à conquérir l’Espagne grâce à une importante crise démographique et politique au sein du royaume wisigoth. Un Etat faible et divisé, dont une partie des élites a fait le choix de la collaboration avec les envahisseurs. 13 siècles plus tard, la situation semble similaire : vieillissement de la population, crise économique, élites politiques et médiatiques prêtes à «ouvrir les portes».
La différence? A l’époque, l’invasion est restée cantonnée à l’Espagne, car les autres pays, en particulier le royaume franc, ont su faire preuve de solidité et s’opposer par les armes à la conquête musulmane (bataille de Poitiers en 732). Aujourd’hui, l’attitude des Européens fait davantage penser à celle des Wisigoths hispaniques de 726 qu’à celle de Charles Martel en 732.
Réflexions na Niedzielę
Skrajna lewica przeciwko Némésis
Wojna została wypowiedziana. Po latach narastających napięć lewica postanowiła nie tolerować już dłużej istnienia kolektywu Némésis, prawicowego ruchu feministycznego, którego popularność stale rośnie. Iskrą, która zapaliła lont, była śmierć młodego Quentina Deranque’a, zabitego przez radykalnych lewicowców, gdy zapewniał bezpieczeństwo Némésis podczas demonstracji.
Alice Cordier, przewodnicząca kolektywu Némésis, opisała w lipcu 2024 r., w wywiadzie udzielonym „Wszystko co Najważniejsze” [LINK], kontekst powstania tego ruchu: „Némésis jest stowarzyszeniem, które narodziło się 5 lat temu, w 2019 roku. Jako młode kobiety powiedziałyśmy sobie – dość! Molestowania seksualnego dokonują często nielegalni imigranci, osoby, które kręcą się, grasują, czerpią korzyści z naszych osiągnięć społecznych i które zachowują się źle. Na przykład w Paryżu, w regionie Ile-de-France, dwie trzecie napaści na tle seksualnym w transporcie publicznym dokonują cudzoziemcy, głównie pochodzenia afrykańskiego czy północnoafrykańskiego, indyjskiego i pakistańskiego”.
Wśród celów, które wyznaczyła sobie organizacja Némésis, znajduje się „demaskowanie niebezpiecznego wpływu masowej imigracji na kobiety, aby temat ten stał się przedmiotem publicznej debaty” oraz „promowanie cywilizacji europejskiej nie jako cywilizacji, która sprowadziła kobiety do roli przedmiotów, ale jako kolebki ich rozwoju”. Stanowisko to jest całkowicie sprzeczne z tym, czym stał się postępowy feminizm „mainstreamowy”, który skupia się wyłącznie na atakach na „białego zachodniego mężczyznę”, starannie unikając poruszania kwestii przemocy seksualnej w niektórych środowiskach imigranckich.
Némésis nie zamierza zatem zastąpić „tradycyjnego” feminizmu. Kwestie związane z aborcją lub pozycją kobiet w świecie biznesu pozostawia tym, którzy specjalizują się w tych dziedzinach. Skupia się na przemocy wobec kobiet, zwłaszcza tej celowo ukrywanej przez lewicowe feministki, a mianowicie przemocy popełnianej przez środowiska imigranckie. W rzeczywistości sprawia to, że feminizm prawicowy uzupełnia feminizm lewicowy, czemu zaprzeczają progresywistyczni aktywiści.
Od momentu powstania Némésis zyskało popularność w kręgach patriotycznych, konserwatywnych i prawicowych. Zwłaszcza dzięki swoim (w pełni pokojowym) działaniom, mającym na celu włączenie kwestii przestępców seksualnych pochodzących ze środowisk imigranckich do francuskiej debaty publicznej. Do tego stopnia, że stowarzyszenie stało się nieodzowne w prawicowym krajobrazie polityczno-medialnym. Oczywiście nie mogło się to spodobać nietolerancyjnej i dogmatycznej lewicy, a kobiety z kolektywu Némésis zaczęły obawiać się o swoje bezpieczeństwo.
W wywiadzie udzielonym „Wszystko co Najważniejsze” Alice Cordier wspomina posła Raphaëla Arnaulta: „To człowiek, który już wcześniej groził mi, że skończę z kulą w głowie. Jest to osoba, która figuruje w aktach S (policyjne akta osób uznanych za ekstremistów – przyp. red.), ale przede wszystkim została już skazana za stosowanie przemocy. We Francji Nieujarzmionej (LFI) proponuje się ekstremistów na przedstawicieli do organów ustawodawczych, m.in. z grupy La Jeune Garde, którą bardzo dobrze znamy. To ludzie, którzy rzucali się na nas, uderzali nas, w niezwykle brutalny sposób chcieli zmusić nas do ucieczki, gdy demonstrowałyśmy ze swoimi prawicowymi hasłami”.
14 lutego 2026 r. Némésis protestowało w Lyonie przeciwko przybyciu europosłanki Rimy Hassan, blisko związanej z palestyńskim Hamasem, na konferencję w Instytucie Studiów Politycznych w Lyonie. Doszło do starć, członkowie Némésis zostali zaatakowani, podobnie jak działacze prawicy, którzy interweniowali. 23-letni Quentin Deranque został odizolowany przez kilku członków Jeune Garde, radykalnego ruchu lewicowego rozwiązanego kilka lat wcześniej przez rząd, i pobity na śmierć. Wydarzenie to zwróciło uwagę na przemoc ze strony skrajnej lewicy, a w szczególności na Raphaëla Arnaulta, założyciela Jeune Garde i posła LFI wybranego w lipcu 2024 r. dzięki poparciu socjalistów w drugiej turze wyborów parlamentarnych i znacznemu poparciu wyborców centrowych.
Linczowanie Quentina Deranque’a zostało sfilmowane, a opinia publiczna była oburzona tymi obrazami. Wywołało to w szeregach lewicy potrzebę reakcji. Najpierw umiarkowana lewica zdawała się dystansować od LFI i Raphaëla Arnaulta. Nie doszło jednak do całkowitego zerwania ze względu na zbliżające się wybory samorządowe w marcu 2026 r. Nie było z kolei mowy o pozwoleniu na uznanie Némésis za ofiarę. Liderzy LFI rozpoczęli więc przeciwko Alice Cordier masową kampanię faszyzacji, klasyczną taktykę lewicy. Europosłanka LFI Emma Fourreau otwarcie nazwała ją nazistką. Działanie to poparli inni parlamentarzyści LFI, tacy jak Thomas Portes, Antoine Léaument i Manon Aubry.
W odpowiedzi Alice Cordier oświadczyła, że złoży skargę: „Dość tego. Mój prawnik złożył dzisiaj 33 skargi za publiczne znieważenie, 50 za zniesławienie i 37 za podżeganie do przemocy. Dotyczą one Jean-Luca Mélenchona, Thomasa Portesa, Paula Vanniera i Emmy Fourreau” – napisała w mediach społecznościowych.
Wyeliminowanie Némésis wydaje się koniecznością dla radykalnej lewicy, tak bardzo prawicowy feminizm jest dla niej kłopotliwy. Wzrost liczby napaści seksualnych popełnianych przez niektórych imigrantów stanowi cios dla klasycznej retoryki „białej winy”. Szczególnie w kontekście powrotu idei patriotycznych do debaty publicznej, na rok przed wyborami prezydenckimi, które zapowiadają się jako bardzo szczególne. Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że kandydat Rassemblement National (prawdopodobnie Jordan Bardella) zmierzy się w drugiej turze z kandydatem LFI (Jeanem-Lukiem Mélenchonem), co spowodowałoby dalszy wzrost napięć politycznych i społecznych.
Walka z homofobią ustępuje miejsca islamowi
Francuska Liga Piłki Nożnej Profesjonalnej (LFP) ostatecznie ustępuje wobec zachowań niektórych muzułmańskich piłkarzy. „LFP rezygnuje z tęczowych barw na koszulkach piłkarzy podczas dnia Ligue 1 poświęconego walce z homofobią” – pisze dziennik sportowy „L’Équipe”. „Każdego roku dzień poświęcony walce z homofobią był psuty przez garstkę piłkarzy, którzy odmawiali udziału w tej akcji. Niektórzy posuwali się nawet do odmowy gry i noszenia koszulek w kolorach tęczy, symbolu społeczności LGBTQIA+”, wyjaśnia dziennikarz Alexis Danjon, podając przykłady takich piłkarzy, jak Idrissa Gueye, Abdou Diallo, Mostafa Mohamed, Saïd Hamulić, Moussa Diarra, Zakaria Aboukhlal, Mohamed Camara, Ahmed Hassan i Nemanja Matić.
Homofobia niektórych środowisk muzułmańskich nie jest dla nikogo zaskoczeniem. Homoseksualność jest bowiem karana śmiercią w wielu krajach islamskich, takich jak Iran, Arabia Saudyjska, Somalia, Afganistan, Pakistan, Katar czy Zjednoczone Emiraty Arabskie. W innych jest ona „tylko” nielegalna: w Algierii, Maroku, Tunezji, Egipcie, Senegalu, Libanie, Iraku, Syrii, Sudanie czy Kamerunie. Oczywiste jest, że masowa imigracja z tych krajów stanowi zagrożenie dla zachodnich społeczności homoseksualnych. Najnowszy przykład: głównym podejrzanym w sprawie morderstw na tle homofobicznym popełnionych w sierpniu 2025 r. w Val-de-Marne pod Paryżem jest imigrant z Tunezji, wyznawca rygorystycznego islamu. Ponadto według badania IFOP z czerwca 2019 r. 30 proc. muzułmanów uważa, że przemoc wobec homoseksualnych osób jest „czasami zrozumiała” (w porównaniu z 9 proc. katolików).
W tym kontekście oskarżenia o homofobię wobec polskich lub węgierskich konserwatystów wydają się śmieszne w porównaniu z prawdziwą przemocą skierowaną przeciwko osobom homoseksualnym w zislamizowanych przedmieściach francuskich.
Hiszpania ponownie bramą dla masowej imigracji
W 726 r. muzułmanie zakończyli początkową fazę podboju Hiszpanii, po czym rozpoczęli najazdy na południe Francji. 1300 lat później premier Hiszpanii Pedro Sanchez zalegalizował pobyt 500 000 nielegalnych imigrantów i zapewnił im łatwiejszy dostęp do hiszpańskiego systemu opieki zdrowotnej.
Chociaż zdecydowana większość tych zalegalizowanych imigrantów pochodzi z Ameryki Południowej, liczba muzułmańskich i afrykańskich imigrantów w Hiszpanii stale rośnie, co można było zaobserwować podczas kryzysu związanego z masowym napływem imigrantów na Wyspy Kanaryjskie.
W VIII wieku Umajjadom udało się podbić Hiszpanię dzięki poważnemu kryzysowi demograficznemu i politycznemu w królestwie Wizygotów. Było to słabe i podzielone państwo, którego część elit zdecydowała się na współpracę z islamskimi najeźdźcami. 13 wieków później sytuacja wydaje się podobna: starzejące się społeczeństwo, kryzys gospodarczy, elity polityczne i medialne gotowe „otworzyć drzwi”.
Jaka jest różnica? W tamtych czasach inwazja ograniczyła się do Hiszpanii, ponieważ inne kraje, w szczególności królestwo frankijskie, wykazały się determinacją i przeciwstawiły się muzułmańskiej konkwiście z bronią w ręku (bitwa pod Poitiers w 732 r.). Dzisiaj postawa Europejczyków bardziej przypomina postawę hiszpańskich Wizygotów z 726 roku niż Karola Młota z 732 roku.
Nathaniel Garstecka
