Kiedy odbierze Pan, Panie Premierze, ludziom to, w co wierzyli i co chcieli budować, kiedy odbierze Pan ludziom ich małe wielkie marzenie, to zareagują tak, jak zareagowali pierwszego czerwca 2025 roku.

Dzisiejsza Polska to kraj, który uczy się równocześnie oporu, imitacji i samoświadomości. Kraj, który nosi w sobie zranioną dumę – lecz i potencjał głębokiej samoanalizy. Jeśli ma się

Niedziela to dzień decyzji. Ale sobota – refleksji. Jeśli mamy się zbliżyć do „kryształowej i czystej toni”, zanurzmy się w niej naprawdę.

Dziś coraz częściej można usłyszeć opinie, że udział w wyborach jest moralnym obowiązkiem katolika.

Podział pół na pół pozbawia demokrację zdolności do reformy i autonaprawy. A skoro tak, to skazuje ją na postępującą nieefektywność, rozczarowanie i degenerację.

Wybory prezydenckie zdefiniują najbliższe kilka lat w naszym kraju. Wpłyną na bezpieczeństwo naszego kraju, wzmocnienie lub osłabienie najważniejszych sojuszy, ambitny rozwój lub pasywne trwanie.

Czy kandydaci w wyborach prezydenckich pamiętają, że dzisiejszy Pałac Prezydencki był już miejscem podpisania rozbioru Polski i miejscem ustanowienia Układu Warszawskiego?

Przekształcono politycznego przeciwnika w ohydnego chochoła. Zwolennik opozycji, konserwatysta, to niedomyty półgłówek. Muskularny, z tatuażami, „bez szyi”.

Z pierwszej tury wyborów prezydenckich dowiedzieliśmy się również tego, że gdyby prawa wyborcze mieli tylko obywatele przed trzydziestką, to wybieralibyśmy teraz między Sławomirem Mentzenem i Adrianem Zandbergiem.