Pod biało-czerwoną zmieścimy się wszyscy. Zatem nie słowa, lecz czyny. Nie obelgi, tylko szacunek. „Żyj i daj żyć innym” zamieńmy w najbliższym tygodniu na „Głosuj i daj głosować innym”.

Już sam instynkt samozachowawczy nakazywałby Polakom nie oddawać pełni władzy tym, którzy nie tylko nie spełnili swoich obietnic, lecz nigdy nie mieli takiego zamiaru. Niekon

Ale przecież nie jest tak, aby żywa i realna polityka nie miała wpływać na nasze wybory. Dlatego właśnie należy stawiać sobie również pytania, które odkładają na chwilę na bok fundamentalne kwestie zasad i wartości, a zmuszają do namysłu nad przyszłością państwa.

Kandydaci idealni nie istnieją. Gdybyśmy poszukiwali ideału, musielibyśmy głosować na samych siebie. Wybieramy tego, kto jest nam najbliższy, co nie oznacza, że myśli dokładnie jak my.

Czasem spory, nawet ostre, dotyczą konkretnych problemów. Łatwiej wtedy dyskutować o konkretach i używać rzeczowych argumentów. Są jednak sytuacje, gdy kłamstwo jest wielotematyczne, wręcz powszechne. Zabarwione jest do tego pogardą i nienawiścią. Każdy polemista jest wrogiem.

Powód, dla którego pojechałam w kwietniu 2005 r na pogrzeb papieża Jana Pawła II jest niezrozumiały dla dzisiejszych 20-latków.

Trwa intensywna debata na temat natury i hierarchii zagrożeń dla naszych krajów i naszej cywilizacji. Trzy główne zagrożenia są ze sobą powiązane i wymagają jednoczesnej reakcji.

Wiemy, że poprzedni rząd chętnie wtrącał ludzi do więzienia za cichą modlitwę przed klinikami pro-life. Wiemy, że lubił nękać ojców wielodzietnych rodzin – bardzo często ojców katolickich – za udział w działaniach ruchów antyaborcyjnych.

Europejczycy mogą gadać w nieskończoność. Ich wrogowie wolą działać.