Nie ulega wątpliwości, że była osobą heroiczną, która wywarła niezwykle ważne i cenne piętno na Kościele Powszechnym. Wystarczy popatrzeć, jak kobiety były traktowane w Kościele jeszcze zaraz po II wojnie światowej.

Rosnąca liczba obserwatorów twierdzi, że rozpoczęła się epoka polikryzysów: częstych, licznych i rozproszonych kryzysów, które powodują dezorientację poznawczą, destabilizują wzorce działań i grożą skumulowanymi, negatywnymi konsekwencjami. Ich podłoże może być naturalne lub społeczne czy kulturowe.

Rosja ma swoje korzenie w dominacji mongolskiej, ma wiekowe doświadczenie caratu, komunizmu i putinizmu. Czy jest na wiek wieków skazana na bycie złym duchem Europy? W tej chwili nie widzę perspektyw na zmianę. I nie nazwałbym tego rusofobią, lecz rusorealizmem.

Wszyscy stoimy jako „my, naród” „nad morzem mgły” i pragniemy wreszcie rozpocząć wyprawę, w którą nie dane nam było wyruszyć przed dwustu laty.

Wojna 1939–1945 dziś rysowana jest (coraz grubszą kreską) z pełną świadomością zatracania prawdy historycznej. Z obsadzaniem w roli antysemitów, kolaborantów, faszystów i nazistów, słowem: sprawców tej wojny, takich nacji, jakie będą zbieżne z aktualnymi potrzebami.

Konserwatyzm wyrasta z naturalnego porządku rzeczy. Nie zaniknie i będzie cechował ludzi nadal, także w kolejnych dekadach XXI wieku.

Dzisiejsza Polska ze swoim niezwykłym antyimperialnym, wolnościowym dziedzictwem przypomina, że najwyższy czas, żeby Europa zaczęła korzystać z doświadczeń i wiedzy zgromadzonych także w Europie Środkowo-Wschodniej.

W momencie globalnego przesilenia Unia staje się podmiotem coraz bardziej pozbawionym znaczenia.

Historia się jednak nie powtarza, najwyżej się rymuje. Zmieniają się parametry, gracze nie są tacy sami. Obecna Rosja to nie Związek Sowiecki, a wojsko Putina to nie Armia Czerwona. Zmienia się psychika graczy.