Symetryzm polega coraz częściej na umiejętności stawiania pytań czy obiektywnego zachowania dystansu. A więc na cnotach, które stanowią o sile lub słabości elit umysłowych.

Tym, którzy próbują definiować się jako symetryści, od samego początku zarzuca się zdradę ideałów, łamanie reguł gry, sianie zwątpienia. Jakby uczestnicy szeroko rozumianej debaty politycznej w Polsce mieli być karnym wojskiem, które stoi równo od linijki w swoim szeregu i nie wychyla się z rzędu. 

Doomeryzm — lub jego naukowe alter ego, dekadentyzm — od kilku dobrych lat zdaje się infekować całe grupy młodych ludzi, jak nowa pandemia.

Plany przekształcenia Unii Europejskiej w państwo scentralizowane są w trakcie realizacji, proces się rozpędza. Wiązałoby się to z oddaniem sporej części suwerenności na rzecz wspólnoty.

Lewica świadomie i bezmyślnie oddaje historię w ręce prawicy, zapominając o swoich korzeniach i tradycjach.

Europę paraliżuje błąd systemowy na szczytach władzy. Błąd ten spowodowany jest nieumiejętnością albo ucieczką od myślenia strategicznego, planowania strukturalnego i działania zbiorowego.

W przeciwieństwie do innych krajów we Francji nie uświadczysz żadnej poważnej refleksji na temat tego, czym będzie ona w 2030 roku – już za siedem lat.

Rankingi uczelni, szczególnie ranking szanghajski, są ważne, ale w polskich warunkach nie mogą, gdy tyle spraw jest do zrobienia, przesłaniać rzeczywistości.

Gdy jedna i druga strona widzi źdźbło w oku przeciwnika, ale nie dostrzega belki we własnym, rzeczowa i bezstronna analiza złożonej rzeczywistości politycznej staje się niemożliwa.